آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند
|
آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند |
|
Thursday, December 3, 2009
سرطان رو اگه میشد با طی دو نقطه نوشت، کلی از ابهتش کم میشد. سرتان. حتا ممکن بود بشه يهچی تو مايههای ديسک کمر، که بيش ازينکه اطرافيان رو دچار شوک کنه، ذهن آدم میرفت سراغ عوارض و عواقبش و میشد چارتا شوخی کرد باهاش و آخی طفلی و الخ. اما گرافيک طی دستهدار يه خاصيتی داره تو خودش، يه قاطعيتی میده به کلمه، يه غلظتی يه وزنی داره که آدم ناخوداگاه دست و پاشو گم میکنه. اصن نگاه کن، به خودِ قاطعيت به قاطع به قطع نگاه کن، به مطلق، به باطل، به معطل، به تعطيل، همهشون يه جورِ زورگويانهای خودشونو تحميل میکنن به آدم. از دنيای نسبيت جدان انگار. برات هيچ تخفيفی قائل نمیشن. اهل تبصره و اکسپشن و تکماده نيستن. طی دستهدار شوخی سرش نمیشه، سنس آو هيومر نداره، جدی و عبوس و اخمداره. حتا تو اصطکاک هم هميشه اين طست که دستهش گير میکنه به سرکج کاف. ته کلمه که بياد، رسمن میرسی به بنبست. ته خودش روی خط زمينه رها میشه، اما برای تو درا رو میبنده، يه راه بيشتر برات باقی نمیذاره: فقط و فقط. فقط.
|
:*****
Oh my lordy!! very funny and interesting ...interesting cuz somebody sites and thinks about the power of a letter...the letter that I never liked...
ابهتي كه در طهراني پور هست در هيچ ت نيست
ولی نوشتهاتو چند وقته می خونم
اگه یه روزی حال کردی، یه نگاهی به این بکن
http://vimeo.com/5161768
نظرتو بگی حال دادی
اگرم که نه بازم حال دادی
یاحق
ال دیزایر ال نو بوند
داری چی کار میکنی سپیده؟ :ي
اگه با ت می نوشتیمش از همون روز اول، زهرا زنده بود الان
... maybe ;------)
باهاتون موافقم
با اجازه مطلبتون لینک شد