CARPE DIEM

Tuesday, December 10, 2019

توییتر مثل یه چاه مسموم بوش می‌پیچه توی سر آدم و افکار مسموم پخش می‌شن تو رگ و پی آدم.کافیه اپ رو دیلیت کنی یا باز نکنی، مثل هزار و یک نفر دیگه، اون‌وقت خبری از هزار و یک خبر ریز و درشت ناگوار و فحاشی و بددهنی و بد و بیزاه‌های پسیو-اگرسیو نیست. اون‌تو هم با این بیرون زیاد فرقی نداره. اکتی در جریان نیست. مثل یه زندان می‌مونه که یه عده آدم رو کرده باشن توش، بگن این فضا مال شما، بیاین بشینین واسه خودتون خیال‌بافی کنین که دارین کاری از پیش می‌برین. ته ۸۸ چی شد مگه؟ هیچی. کدوم یکی از جریان‌ها و داد و قال‌ها و موج‌ها، یه خروجی انسانی و نظام‌مند و فکرشده داره؟ هیچی. یه عده آدم نشستن تایپ می‌کنن و بد و بیراه می‌گن و فکر می‌کنن دارن کار مهمی انجام می‌دن. سرشون گرمه به داد و بیداد. این بیرون اما، خبری نیست. هر اتفاقی بیفته هر بگیر و ببندی باشه هر بلایی هم نازل بشه، فوقش اون‌تو بیشتر داد می‌زنن، یه هشتگ جدید، سیاهی بیشتر، بوی غلیظ‌تر، همین و بس. یه کلونی دور هم، برای هم زدن یه دیگ کپک‌زده‌ی بی‌ سر و ته.

پام رو که می‌ذارم توی توییتر، بوش مثل یه چاه مسموم می‌پیچه توی سرم، زندگی سیاه می‌شه و بیهوده می‌شه و دچار انفعال می‌شم. یه رزونانس فرسایشی و دائمی. میام بیرون و اپ رو دیلیت می‌کنم. این بیرون هنوز چهارتا آجر مونده که بشه گذاشت روی هم، که بشه چهارتا دیوار ساخت.

Comments:

آیدای عزیز حرفت متین. اما برای من توییتر کار بزرگی کرد و تونستم پیج اینستاگرام شما رو پیدا کنم و هرچند در عکس اما روی ماهتم ببینم

# |

Zahra | 7/3/20 10:30 AM