آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند |
|
Tuesday, March 24, 2020
یکی از خوشبختیهای این روزهای قرنطینه، اینه که پارتنرم پولانسکیه. هی هر روز با خودم فکر میکنم اگه قرار بود مدتها با فلانی یا فلانی زیر یه سقف حبس بشیم، قطعاً سه روز بیشتر دووم نمیاوردم. پولانسکی اما اینقدر مثل منه و اینقدر حضورش سبک و دوستدداشتنیه که تصور یه لحظه زندگی بیاون سخته برام. از عشق و عاشقی و سکس و تفریح و الخ که بگذریم، انسان شریفیه و این خوب بودن ذات واقعی آدمها چیزیه که به این سادگیا پیدا نمیشه. با مرد خیالم راحته و تو قرنطینه زندگیمونو میکنیم، یه جوری که انگار هر دومون یکیایم.
و خب تدی هم هست. و در کمال تأسف و تأثر به مرحلهای رسیده که مایله بیاد رو تخت پیش ما بخوابه! |
و در کمال تعجب برخلاف وبلاگهای دیگهای که در سالهای ۲۰۰۸ و اینا فقط فعال بودن، اینجا هنوزم فعاله :)
شدیداً خواستارِ آشناییِ ببشتر با شما هستم :)))