آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند |
|
Thursday, July 10, 2008
يکی از چيزايی که دايیجان تا پايان ترم به زور کرد تو کلهمون، طرح تئوری توطئه بود تو قصهی شنگول و منگول. اين که ما چهجوری بچهها رو از همون بچهگی عادت میديم به اينکه امنيت رو فقط تو چارديواری خونه، پشت درای بسته و قفل شده پيدا کنن. به همهچی بیاعتماد باشن و واسه هر چيزی اسم رمز بذارن. بچههای ايرانی همهشون بدون استثنا با اين قصه بزرگ میشن و ياد میگيرن به همهچيز و همهکس بیاعتماد باشن. معماریشون میشه ديوارای بلند و دکوراسيونشون میشه پردههای ضخيم و دولايه و آدمای پشت درا میشن گرگ بد گنده.
در همين راستا يکی از چيزايی که به طرز شنگول-منگول-وارانهای تو اين چند سال اخير نمیدونم از کجا افتاده تو کلهی من و داره دست از سرم برنمیداره هم، همانا تئوری خود-مقصربينی در کليهی روابط سرسنگينانهی بشریه. يعنی به محض اينکه طرف مقابلم لحنش تهريشدار بشه و بره تو مود جدی، من ناخوداگاه میرم تو سرچ که ببينم باز چه کار بدی مرتکب شدهم! حالا بماند که اکثر وقتا به نتيجهی قطعی و درستحسابیای هم نمیرسم، ولی همون جوابهای نادرستحسابیای هم که به ذهنم میرسن گاهی آنچنان مشعشعان که از اين قدرت تخيل و استنتاج در شگفت باقی میمونم از اساس. حالا چند روزه دارم سعی میکنم حدس بزنم بچه که بودهم مامانم چه قصهای واسهم تعريف میکرده! اينه که نکنيد آقا جان، نکنيد! دلايل سرسنگينيت خودتان را در دو جمله شرح داده، گوسِپندی را از حدسزدنهای عجيب و غريب برهانيد. |
|
Comments:
از وبلاگت هم میشه حدس زد خوب می نویسی چه آقای استادتون تأیید کنه یا نه یا ما بدونیم یا نه خوب نوشتنته که باعث جذابیت دوباره خوندن نوشته هات مخصوصن نوشته های کوتاه تر و غیر شخصی ترت میشه موفق تر باشی...!!!
تئوری خود-مقصربينی در کليهی روابط سرسنگينانهی بشریه همذات پنداری شدیدلی !
Post a Comment
|