CARPE DIEM

Tuesday, November 22, 2011

ماجراهای آرت و آقاغفور

آقا غفور سرایدارمونه. سرایدار محل کار. از روز اولی که منو دید، شروع کرد هی تعجب کردن و هی با دیده‌ی «جریان چیه»طور در من نگریستن، تا خود امروز. حالا که یه مدت گذشته، یه‌خورده عادت کرده، ولی حالاحالاها کار داره تا جا بیفته براش. یه جاهایی اما، یه وقتایی یه عکس‌العمل‌هایی از خودش نشون می‌ده و یه کامنت‌هایی در مقابل آثار هنری می‌ده بی‌هوا، که عالی‌ان رسمن. مصداق عینیِ مواجهه‌ی یه مخاطب عام، خیلی عام، با هنر؛ بی‌حاشیه و بی‌واسطه. بعد یواش‌یواش داره رویکردهاش عوض می‌شه، روزای نصب تو گالری می‌چرخه واسه خودش و کارا رو نگاه می‌کنه، جلوی بعضی‌ها بیشتر مکث می‌کنه، بعضی‌ها رو با چشمای «جریان چیه»طور نگاه می‌کنه، موقع حمل و نقل یه سری از کارا اوتوماتیک دقتِ بیشتری می‌کنه، با تابلوها ملایم‌تر برخورد می‌کنه، دیگه نمی‌ره عین میز و صندلی گردگیری‌شون کنه، حتا این دفعه‌ی آخر روز افتتاحیه دیدم مدل لباس پوشیدن‌ش هم عوض شده. یه جلیقه ازین شبهِ کارگردانیا پوشیده بود رو پیرهنش، که تا قبل ازون ندیده بودم تنش.

اولین باری که روز افتتاحیه اومد واسه پذیرایی، کلن با دهن باز جماعت رو تماشا می‌کرد. دفعات بعدی یه خورده عادی‌تر شد اوضاع براش. این دفعه‌ی آخر، وسط شلوغیا، رفتم سراغش ببینم داره چی‌کار می‌کنه. یه چایی ریخته بود واسه خودش، تکیه داده بود به کابینت و داشت مردم رو نگاه می‌کرد. گفتم خسته نباشی آقا غفور. گفت شما خسته نباشی خانم جان، چه‌جوری تحمل می‌کنی این‌همه شلوغی رو؟ گفتم خوبه که، شلوغ که باشه یعنی خوبه. گفت هر هفته همین بساطه؟ گفتم اوهوم. گفت این‌همه آدم قراره بیان برن؟ گفتم آره دیگه، اوهوم. گفت همین‌جوری فقط میان هی تابلوها رو تماشا می‌کنن می‌رن؟ گفتم اوهوم. گفت اون‌وقت این یعنی یه شغله؟

منطقی.

Labels: ماجراهای آرت و آقاغفور