آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند |
|
Thursday, July 24, 2014
بخشی از متن:
در سال 1955 براكيج اولين قدم خود را در پی يافتن دركی جديد از سينما با ساخت فيلم «حلقه عجايب» برمیدارد. نه داستانی و نه قهرمانی؛ قطاری كه روی ريلی بیپايان پيش میرود. تعريفی جامع از جهان به شكلی تماماً نمادين. براكيج به آهستگی با ايجاد تغيير در قواعد معمول فيلمسازی سعی در استفاده از ديگر قابليتهای اين مديوم میكند. برجستهترين استفاده او از تكنيكهای ويژه را میتوان در فيلم «انعكاس بر زمينه سياه» ديد. منظر مردی كور كه در شهر قدم میزند، از پلههای آپارتمانش بالا میرود و وارد خانهاش میشود. تكنيك بهكاررفته در اين اثر، احساس تجربه یک نابينا را نه به آن شكلی كه معمولاً ديده شده، به تصوير میكشد. او در بيانيه شخصی خود -«استعارهای بر ديدن»- اينگونه میگويد: «كودكی كه روی چمن بازی میكند، پيش از آنكه رنگ سبز را بشناسد چه تعداد رنگ را درك میكند؟ چه رنگينكمانهايی را چشم ناآزموده و بیتجربه میتواند از خلال نور ببيند؟... دنيايی را تجسم كنيد پر از اشياء نامفهوم با حركاتی متنوع و بیپايان و رنگهای بیشمار كه سوسو میزنند. دنيايی را تصور كنيد قبل از آنكه «سرآغاز تنها يك كلمه» بود.» کامیار کردستانی --- روزنامه شرق Labels: UnderlineD |
|
Comments:
Post a Comment
|