آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند
|
آهو نمیشوی بدین جستوخیز، گوسِپند |
|
Friday, July 25, 2014
بخشی از متن:
ت. کونویسکی نوبسنده لهستانی، یک روز در باره سرزمیناش میگفت: «وطن من بر روی چرخ است، مرزهایش با قراردادها راه میروند.» در فلسطین از این هم بدتر است. مرزهایش مثل ابری از ملخ ناگهان با جهشی جابهجا میشوند. با تغییر ناگهانی آب و هوا. میتواند به خانهتان بیاید، مثل یک نامه، یا یک شب با سرعت یک تانک. یا چون سایهای بخزد. مرزها سینهخیز میروند. ... تنها در محاصره در آوردن قلمرو نیست که ناسزاییست به آینده. محاصره صنعت بیان است. زبان ناتوان شده است. فلسطین منطقهایست با زبانی فروریخته. در مرکز فرهنگی رامالله مخصوصا شاعری فلسطینی را به یاد میآورم که از زیان جنگ بر نحو حرف میزد. « زبان ما بر اثر جنگ تصلب پیدا کرده است. شعرهامان بیشتر از کوچههامان با خاک یکسان شده اند. ما مرتب مجبوریم شعرهامان را دراماتیزه کنیم. مجبور به مقاومت در برابر عروض نظامی هستیم. باید آهنگی پیدا کنیم که آهنگ طبل نباشد.» و قبل از اینکه نتیجهگیری بکند با طنزی ملول گفت: « وقتی به ستارهها نگاه میکنیم، هلکوپتر میبینیم. تنها چیز پسامدرن اینجا ارتش اسراییل است.» و من به این جمله شجاعانه درویش فکر میکردم که چند ماه پیش میگفت: « من به عنوان شاعر آزاد نخواهم شد مگر وقتی که مردمم آزاد شوند، وقتی که از فلسطین آزاد شوم.» مطلب کامل [+] Labels: UnderlineD |
|
Comments:
Post a Comment
|