CARPE DIEM

Wednesday, June 15, 2011

ایراد، همیشه هم از فرستنده نیست؛ به گیرنده‌های خود دست بزنید.

آدم تعجب می‌کنه دیگه. چند ساعت دارین با هم معاشرت می‌کنین و یه‌هو با شنیدن یه جمله، با گفتن یه جمله تعجب می‌کنه آدم، از خودش، از آدم روبروش. یه لحظه مکث می‌کنی که چی شد یه‌هو، که آدم روبروت داره این‌جوری به‌ت اعتماد می‌کنه. شگفت‌زده می‌شی از خودت، که یه‌هو چرا باید شروع کنی به این آدم دیتا دادن، تویی که حجم تبادل داده‌های زندگی‌ت در حد چند بیت‌ئه اصولن.

been there, done that

این فرمول رو من خیلی خوب جواب می‌ده انگار. زمانی شروع می‌کنم به تبادل داده‌ها، که احساس کنم طرف داره می‌فهمه من چی می‌گم. که پرت نیست از ماجرا. یه آدمِ ویرجین نیست که صرفن یه مشت تئوری تو مغزش باشه و بخواد خیلی شعاری و فرمولی و ایده‌آلی با من حرف بزنه. با کسی می‌تونم ارتباط برقرار کنم که تو استیج مشابه من باشه در زندگانی. که خودش تا حدی شرایط مشابهی رو از سر گذرونده باشه. که مجبور نباشی کل گودرو براش تو ضیح بدی. که ذهن صلب و قضاوت‌گر نداشته باشه. بلد باشه یه وقتایی خطوط قرمز خودشو بذاره کنار و بتونه تفاوت‌های فردی آدم‌ها رو منصفانه در نظر بگیره و یه جاهایی دنیا رو با عینک من ببینه. واسه همینه که یه‌هو شروع می‌کنی با آدمی که دو سه بار بیش‌تر ندیدیش تا حالا، به این راحتی گپ زدن و دیتا دادن. احساس می‌کنی تو روند اون گفت‌وگو، داره یه مکالمه شکل می‌گیره، یه جور هم‌دلی. بی‌که طرف مقابل‌ت صرفن قصد ارضای کنجکاوی‌های خودش رو داشته باشه.

این‌جوریاست که وقتی برمی‌خوری به آدم‌های این‌چنینی، وقتی از راحتیِ خودت باهاشون تعجب می‌کنی، شروع می‌کنی به این فکر کردن که شاید همه‌ی ایراد متوجه تو نبوده تمام این سال‌ها. این هاله‌ی مرموز سؤال‌برانگیزی که دورته، یه بخشی‌ش هم بر می‌گرده به اطرافیانت. به آدمایی که لزومن نه قصد هم‌دلی باهات داشته‌ن، نه شرایط‌ش رو. در عوض، فضولی و کنجکاوی چرا، تا دلت بخواد.

آقای ایگرگ یه روزی خیلی جدی به‌م گفت ایراد بزرگ تو اینه که با همه‌جور آدمی معاشرت می‌کنی. با این جماعتِ داغِ پربادِ دنیاندیده‌ی سرد و گرم نچشیده، می‌شه رفت مهمونی، خوش‌گذرونی، معاشرت اما نه. ورژن دنیای اونا با دنیای تو به کل متفاوته. نگاهِ خام‌شون به دنیا، با اون جیغ‌ها و قهقهه‌های گوش‌خراش‌شون، با ورژن تو سازگار نیست. دخلی به تو نداره. در طولانی‌مدت حوصله‌تو سر می‌بره، کلافه‌ت می‌کنه. باید با آدم‌های هم‌قد خودت بیش‌تر معاشرت کنی. با آدمایی که تجربه‌های مشابه داشته باشین. ورژن دنیاهاتون به هم نزدیک باشه. وگرنه باید یه بخش بزرگی از انرژی‌تو مدام صرف این کنی که یه سری قضایا و بدیهیات رو برای آدمایی توضیح بدی که تا خودشون مسأله حل نکنن، هرگز درک درستی از کاربرد فلان قضیه تو حل مسأله نخواهند داشت. اون‌موقع با خودم فکر کرده بودم چه جزمی. این روزها اما، به این نتیجه رسیده‌م که تغییر دامنه‌ی معاشرت‌هام، یکی از بهترین کارهایی بوده که تو این مدت در حق خودم انجام داده‌م. آرامش آدم‌های دور و برم، اپروچ‌شون نسبت به زندگی و مخلفات، داره کم‌کم روم تاثیر می‌ذاره. دارم از جلد این سال‌های اخیرم میام بیرون، و این برای من‌ یه جهش فیلی محسوب می‌شه.

Comments:

cheghadr khoob mibini, cheghadr khoobtar minevisi.. mamnoon hastam kheili.

# |

Anonymous | 16/6/11 4:31 PM

قربونت برم كه انقد خوب گفتي. همينه.

# |

Anonymous | 17/6/11 4:47 PM