می‌خواستم کلاس که تمام شد، در لپ‌تاپ را ببندم و همان را بلند شوم بروم بیرون. یک پتوی زیرانداز دارم که ترکیبی از سبز تیره و نارنجی و قهوه‌ای و زرد است، که لوله می‌شود و یک دسته‌ی کنفی‌طور هم دارد. از این ترکیب‌های پینترستی. می‌خواستم یک تاپ لینن آجری بپوشم با یک شلوارک لینن خیلی کوتاه، که توش تاش‌های زرد دارد و اُکر و سرمه‌ای و کمی هم آجری، خیلی کم. با صندل خاکی و لاک‌های قرمز تیره‌ام قشنگ می‌شود. می‌خواستم بند زیرانداز را بندازم روی دوشم کتاب آنی اِرنو را بگیرم دستم بروم بالای خیابان دهم، غذاخوری فابِل، یک صُبهار آمریکایی مفصل بخورم. اسم غذای مورد علاقه‌ام صبحانه‌ی مخصوص کامیون‌دارهاست. خود غذاخوری هم شبیه رستوران‌های بین راهی‌ست، شبیه پاتوق راننده اتوبوس‌ها و راننده کامیون‌ها. دم در توالتش دوتا پوستر از ادوارد هاپر زده و یکی هم از شاگال. از فضایش خوشم می‌آید. از بشقاب مخصوص کامیون‌دارهایش هم همین‌طور. یک بشقاب بزرگ شامل دوتا تخم مرغ -که می‌توانی انتخاب کنی نیمرو باشد یا هم‌زده یا توی‌آب‌نیم‌بندشده (قصد کرده‌ام توی این پست هیچ کلمه‌ای را به فینگلیسی ننویسم، با ما باشید!)- و قدری سیب‌زمینی مخصوص تُرد، یک تکه‌ی ضخیم از شکم خوک که می‌توانی به جایش سه ورقه‌ی نازک راسته‌ی دودی هم انتخاب کنی، و دوتا نان تابه‌ای نرم و پف‌دار همراه با شیره‌ی درخت افرا، که جای این‌هم می‌توانی یک برش نان تست سرخ‌شده در مایه‌ی تخم‌مرغ و شیر سفارش بدهی، با عسل یا با مالیدنیِ توت بنفش. و صد البته یک لیوان دسته‌دار اغلب لب‌پَر قهوه‌ی سیاه، که هرازگاهی یک دختر یا پسر لبخند به لب می‌آید تویش را نگاه می‌کند و دوباره با قهوه‌ی داغ پرش می‌کند -مجانی-. از آن صبهارها که تا خود شام سیر نگهت می‌دارد. می‌خواستم کلاسم که تمام شد، بروم غذاخوری فابل صبحانه‌ی مخصوص کامیون‌دارها را بخورم و بعد بروم پارک دم خانه -پارک کوه دل‌پذیر- روی تپه‌ی کوچک زیر درخت بزرگه پتوی سنجاقَلاقه‌ای‌ام را پهن کنم روی چمن‌ها، دراز بکشم و دو سه ساعتی کتاب بخوانم. در واقع لازم داشتم از لوازم الکترونیکی‌ام فاصله بگیرم. لذا کلاس که تمام شد، طبق نقشه در رایانه‌ی روی دامنی‌ام را بستم و بلند شدم که بروم بیرون. نرفتم اما. یعنی رفتم‌ها، ولی نه با پای خودم. این‌قدر نشد با پای خودم بروم بیرون که با برانکارد بُردندم بیرون. از این صحنه‌‌ها که هزاربار توی گِری'ز آناتومی نشان داده. آدم را می‌پیچند لای پتو و با دو تا کمربند می‌بندندش به تخت و الخ. بعد سؤال‌های بی‌پایان خانم و آقای آمبولانسی شروع شد. خانمه می‌پرسید و آقاهه یادداشت برمی‌داشت. سؤال‌های بخش آلرژی که تمام شد، خانمه شروع کرد به پیدا کردن رگ و مایع تزریقی زدن و آقاهه هم رفت آمبولانس را آورد جلوی راه شیب‌دار خانه. یک قرص ضد تهوع هم دادند بخورم و فشارم را برای بار سوم اندازه گرفتند و تخت را بردند تو، توی آمبولانس. آن‌تو دوباره یک سلسله سؤال‌های جدید و بی‌پایان شروع شد. این‌بار خود خانمه جواب‌ها را با صفحه‌کلید می‌چید توی رایانَک. آن وسط‌ها، وسط سابقه‌ی بیماری‌های خانوادگی، پرسید هنرمندی؟ فکر کردم دارم اشتباه می‌شنوم. سریع خودم را سرزنش کردم که هنوز زبانِ‌خارجیِ‌رایج‌ِدنیایت دست‌انداز دارد. چشم‌هایم را تنگ کردم و سرم را یک کمی تکان دادم که چی؟ یک‌بار دیگر بپرس. پرسید پرسیدم اهل هنری؟ چشم‌هایم تنگ‌تر و مردد شدند. ادامه داد کلی نقاشی به در و دیوار خانه‌ات بود، نقاش‌ای؟ فکر کردم ببین چه زود قضاوت می‌کنی؟ ببین سر هر چیزی چه زود خودت را سرزنش می‌کنی؟ درست فهمیده بودی، ولی مغزت نتوانسته وسط آمبولانس به یک شاخه‌ی دیگر بپرد. آمدم بگویم اهل هنر نیستم، اما اهل هنرها را دوست دارم و هنر-نمایش‌-دِه و هنر-فروش‌ام، که اما دیدم نه می‌داند خمینی کیست، و یحتمل نمی‌داند هنر-فروشی دقیقاً چیست، و دیدم درد و ضعف نمی‌گذارد بیشتر توضیح بدهم. لذا لبخند زدم که اوهوم. گفت از قیافه‌ات معلوم است. قیافه‌ی رنگ‌پریده‌ام را تجسم کردم. یاد حرف عین افتادم که دوستش بهش گفته بود فلانی هم از آن دختر هنری‌های بی‌آرایش رنگ‌پریده است که تو عاشقشان می‌شوی. قرص و مایع تزریقی شروع کرده بودند به اثر کردن. نبض و فشارم را گرفت و پرسید خوبی؟ بهتر را حس می‌کنی؟ داشتم بهتر را حس می‌کردم. گفتم اوهوم. خم شد دستش را کرد زیر تخت، کیفم را نشانم داد که تلفنت دارد زنگ می‌خورد. گفتم گوشی‌ام را بدهد بهم. داد. زنگ قطع شده بود. آمدم اسم زنگ‌زننده را ببینم که دوباره شروع کرد به زنگ زدن. دستم خورد روی جواب دادن. جواب دادم. الف آن طرف خط بود و پرسید چطورم و چرا جواب نمی‌دهم. گفتم نمی‌تونم جواب بدم آخه. پرسید کجایم. مردد ماندم که بگویم کجایم. مکث کردم و گفتم تو آمبولانسم. گفت لوس نکن خودتو. گفتم به‌خدا، تو آمبولانسم، ولی خوبم، چیزیم نیست. وقتی توی آمبولانس باشی، سخت می‌شود که بخواهی آدم آن طرف خط را متقاعد کنی که چیز مهمی نیست. آدمی که چیز مهمی‌اش نباشد زنگ می‌زند دوستش بیاید ببردش بیمارستان، یا نهایتاً خودش با اوبر می‌رود بیمارستان، نه که زنگ بزند آمبولانس بیاید ببردش بیمارستان. منطقی. دارن کدوم بیمارستان می‌برنت؟ از خانم آمبولانسی پرسیدم داریم کدوم بیمارستان می‌ریم؟ شروع کرد به توضیح دادن که بیمارستان امامزاده یوسف به تو نزدیک‌تر بود، اما داریم می‌رویم بیمارستان عمومی ونکوور. چون بیمارستان امامزاده یوسف ساعت پنج می‌بندد، این یکی اما مجهزتر و بازتر است. به آن طرف خطی گفتم بیمارستان واو جیم ه. گفت خب، میام اون‌جا. گفتم نمی‌خواد، واقعاً لازم نیست بیای، چیزیم نیست. ولی اسم آمبولانس یک‌جوری است که هر کس آن ور خط باشد سخت باور می‌کند چیزی‌ات نباشد. تلفن را که قطع کردم، آمبولانس راه افتاده بود. بفهمی‌نفهمی باران می‌بارید و چشم‌انداز بیرون از جایی که خوابیده بودم خیلی قشنگ بود. دلم خواست یک قصه‌ بگیرم. اما دیدم خانمه همان را دور می‌زند برم می‌گرداَند خانه. بی‌خیال قصه‌گرفتن شدم و تلفنم را پس دادم بهش. خانمه دوباره سرش را کرد توی رایانک‌اش. داشت اطلاعاتم را تکمیل می‌کرد. گفت شماره تلفنِ آدمِ مخصوصِ مواقعِ اضطراری‌ات را بگو. مکث کردم. نمی‌دانستم آن آدمم دقیقاً چه کسی‌ست. مغزم قفل بود و کسی به ذهنم نمی‌رسید. نگاهش کردم. انگار که سؤالش را نفهمیده باشم، دوباره شماره تلفن آدم مخصوص مواقع اضطراری‌ام را خواست. گفتم دخترم، ولی تلفن‌اش را حفظ نیستم. گوشی‌ام را دوباره بهم پس داد. گشتم تلفن دخترک را پیدا کنم. صدتا شماره تلفن دارم ازش. گشتم ببینم کدام‌ یکی پیش‌شماره‌ی ژاپن را دارد. همان را خواندم برای خانمه. تعجب کرده بود چه‌طور شماره‌ی دخترم را حفظ نیستم. آمبولانس جایی نبود که بخواهم برایش توصیح بدهم آن شماره‌ای که حفظ بودم، از مهر ۱۴۰۱ دیگر روشن نشد که نشد. تلفن ژاپن را برایش خواندم. گفت این‌که تلفن کانادا نیست که. گفتم نه، نیست. گفت که یک شماره تلفن آدم مخصوص‌ام را لازم دارد که در کانادا باشد. گفتم یک دوست نزدیک دارم که اما الان دیگر نزدیک نیست، کانادا نیست، اروپاست. بدهم؟ مرجان را می‌گفتم. یک‌جور بدی نگاهم کرد. گفت یکیو بگو که الان ونکوور باشه. مکث کردم باز. واقعاً در آن لحظه هیچ اسمی به ذهنم نمی رسید. باز هم فکر کردم. نمی‌دانستم به کی ممکن است زنگ بزنم این‌جور وقت‌ها. یاد غروب ۲۶ مهر افتادم. ۲۶ مهر ۱۴۰۱. غروب بود. تازه از نشر چشمه‌ی مرکزی -از پیش محسن- برگشته بودم خانه. یک دسته کتابی که تازه خریده بودم را گذاشته بودم روی میز گِرده. می‌خواستم چای دم کنم. می‌خواستم تا چای دم بکشد بروم از پراگ، شیرینی مورد علاقه‌ام را بخرم برگردم خانه، لباس‌هایم را عوض کنم، با چای تازه‌دم چارزانو بشینم روی مبل بزرگه و شروع کنم ورق زدن کتاب‌ها. عیش تک‌نفره. هنوز جلوی میز بودم که تلفنم زنگ خورد. دخترخاله‌ام پشت خط بود، نگین. پرسید کجایم؟ خانه بودم. گفت بچه‌ها رو بردن. پرسیدم چی؟ گفت بچه‌ها رو بردن. ریختن خونه گرفتن‌شون بردن. مکث کردم. مغزم پردازش نمی‌کرد. هیچ‌چی به ذهنم نمی‌رسید. نمی‌دانستم باید چه جوابی بدهم. شروع کرد به زبان خارجی رایج در دنیا حرف زدن. گفت احتمالاً تلفنت شنوده. خندیدم گفتم یعنی آقاهای شنودی زبان خارجی رایج در دنیا رو بلد نیستن؟ سکوت شد. وقت خوبی برای خندیدن و شوخی کردن با آقاهای پشت خط نبود. هیچ جمله‌ی غیرمسخره‌ای به ذهنم نمی‌رسید. پرسیدم کجا بردنشون؟ کی گرفتتشون؟ طی چند جمله‌ی خبری کوتاه، چیزهایی که می‌دانست را گفت و قطع کرد. گفت سعی می‌کند ته و تویش را دربیاورد و گفت اگر می‌توانم نمانم خانه. قطع کرد. بی‌فکر شماره‌ی حامد را گرفتم. خانه‌اش نزدیک من بود. پرسید چه خبر؟ گفتم حامد میای دنبالم بیام خونه‌ی تو؟ پرسید چی شده؟ گفتم بیا، می‌گم برات. گفت بپوش، اومدم. قطع کردم و زنگ زدم به مهرداد. شروع کردم به خارجی طی چند جمله‌ی کوتاه برایش توضیح دادن. نمی‌دانم چرا خارجی. شاید چون فقط جمله‌های نگین را شنیده بودم و مغزم هنوز فرصت نکرده بود به فارسی پردازش‌شان کند. توضیح بیشتری نخواست. مهرداد هیچ‌وقت توضیح بیشتری نمی‌خواهد. هر قدر از هر چی را برایش تعریف کنی، همان کافی‌ست. به مهرداد گفتم اگر من را هم گرفتند، در جریان باش. انگار که خواسته باشم بخش خبررسانی مجازی را این‌جوری پوشش داده باشم. بعد همان‌جوری که داشتم دو تکه لباس و مدارک برمی‌داشتم و یک چیزی که بشود جلوی برادران پوشید، به مو زنگ زدم و به کیوان. این‌جوری خیالم از چهار جهت راحت شد. حالا اگر مرا هم می‌گرفتند طوری نبود. به سارا زنگ نزدم اما، اگر نگین خبر را داشته، حتما سارا و مامان‌بابا هم در جریانند. حامد زنگ زد که رسیده. کوله‌ام را برداشتم چراغ‌ها را خاموش کردم رفتم بیرون... چراغ‌ها تا سه ماه خاموش ماند. (می‌خواستم این متن را یک‌نفس بنویسم. بدون پاراگراف‌بندی. عین همان چند دقیقه‌ای که اتفاق افتاده. اما این‌جا نفس لازم دارم. می‌روم پاراگراف بعد، یک هوایی به سرم بخورد.)

لازمه‌ی سودایی بودن اینه که آسیب‌دیدن و رنج بردن رو هم به جان بخری. شور زندگی داشتن، چیزی از بار رنج‌ کم نمی‌کنه. جاده‌‌ی کفی و سبک زندگی ساده‌ و کامل، امن‌تره. جاده‌ی پر پیچ و خم رو که انتخاب کنی اما، خطر تصادف و سقوط‌های گاه‌به‌گاه رو بیشتر می‌کنه. من؟ من خطر سقوط‌های گاه‌به‌گاه‌ رو پذیرفته‌م.

چه حس عجیبیه این‌جا. عادت ندارم بیام یه عالمه پست نخونم. انگار خونه در حال خونه‌تکونی یا اسباب‌کشی باشه، هیچی سر و سامون نداره. الان یه فیدبک فرستادم به تیم پشتیبانی بلاگر، ببینم چی می‌گن. شماها هم اگه تونستین، از بالای داشبورد بلاگر، رو اون علامت سؤاله کلیک کنین، یه سِند فیدبک بفرستین براشون.
حالا بچه‌ها گفتن از اپ بلاگر تونستن پست بذارن. فعلا اپ رو امتحان کنین تا ببینیم چی می‌گه خود بلاگر.

واکنش شماها هم جالب بود. انگار که داره نمازهاتون قضا می‌شه، دنبال یه راهی واسه نوشتنید. این یعنی دیگه عادت روزانه شده که بیاین این‌جا دور هم بنویسین. بنویسیم. این باگ بلاگر این خوبی رو داشت که اینو نشونمون داد. -نیمه‌ی پر لیوان!ـ
.
سه پی چهارم از این ماه عقبم. یه استرس ملوی مدامی پس ذهنمه. به کمک احتیاج دارم ولی روم نمی‌شه کمک بگیرم. منتظرم ببینم معجزه‌هه اتفاق میفته یا نه. البته امروز یه نه‌ی خفیفی گرفتم. ولی هنوز کامل ناامیدم نکردن.
.
یه زن سنتی درون دارم که هم‌چنان مرد ایده‌آل‌ش مرد ماچوی ساپورتیوه. دست خودمم نیست. هر کاری می‌کنم، باز از یه جایی این رگ سنتی‌م می‌زنه بیرون.
.
منتظرم اینو پابلیش کنم بشینم سر کارم. دم ظهر از جلسه‌ی نسبتاً ناموفقم اومدم بیرون. شهر تب داشت. تب واقعی. انگار داری تو دوبی راه می‌ری، یه خرده خنک‌تر. من حداقلِ لباس لازم تنم بود و از لابه‌لای درخت‌ها راه می‌رفتم و زیاد گرمم نبود. تو خیابون اصلی اما دوبی رو احساس کردم. رفتم کافه‌ی مورد علاقه‌م، ماچای مَنگو سفارش دادم با کروسان بادوم. -سلام کتی- هر جای جدول کالری و سلامتی باشم، حتی اگه چلوکباب و ته‌دیگ و سوشی رو هم ریجکت کرده باشم، برای کروسان بادوم همیشه استثنا قائل می‌شم. آدم مگه چه‌قدر زنده‌ست که بخواد به نخوردن کروسان فکر کنه. مو استوری‌مو دید و تکست داد چینی‌ها به کروسان می‌گن نون شاخ گاوی. یه شوخی هم با زبان ژاپنی و اسم کافه‌هه کرد. منظورشو گرفتم. انتظار نداشت شوخی‌شو بفهمم. از این‌که شوخی‌های سخت بینازبانی رو می‌فهمم خوشم میاد. از هوش و سواد خوشم میاد کلاً. و از مردی که قائل به کلماته. و البته از مرد ماچوی ساپورتیو هم. این کافه رو خودِ مو معرفی کرده بود بهم، اون اولا که اومده بودم این محله. شیش-هفت سال این‌جا زندگی کرده بوده و محله رو مثل کف دستش بلده. امروز هم داشت می‌گفت یه کافه-رستوران کُردی باز شده که برانچ می‌ده. برانچ گوشت و کباب‌طور. مال اربیل عراقه. چرا آدم باید یه روز صبح از تخت پاشه بره بیرون کباب بخوره؟
.
امروز سه چهارم ناامیدم. ولی عزممو جزم کرده‌م که وا ندم. به طرز غریبی ته دلم روشنه. شایدم سیم‌هام اتصالی کرده و چراغه همین‌جوری یه‌سره روشن مونده. چون چراغ شواهد خاموشه. دارم می‌شم امامِ امیدهای بی‌‌محل. ولی اگه آدم به امید زنده نباشه به چی زنده باشه پس.
.
امروز مامانم برای اولین بار گفت شرایط زندگی تو ایران خیلی سخت شده. ببین اوضاع چیه که صدای مامان خونسرد منم در اومده. داشتم با مامانم ویدئوکال می‌کردم که دختره اومد پشت خط. اونم ادد کردم به کال. شدیم سه نسل. من و مامانم و دخترم. واسه‌ی چند دقیقه شدیم یه خانواده. اینترنت مامانم اما ضعیف بود. بنیان خانواده سریع پاشید و قطع شد.
.
دلم بنیان می‌خواد. دلم بنیان می‌خواد؟ كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ. این‌قدر که قرآن و حدیث و شعار هفته یادمه، سهراب و شاملو و نیما یادم نیست. خاک بر سرشون با این میخ‌های بیهوده‌ای که فرو کردن تو سر ما.

پ.ن. نیلی نوشته بود عمداً از جنگ نمی‌نویسم. می‌خوام عمداً از جنگ بنویسم. طبق مشاهداتم، اغلب کسانی که سری قبل جزو نه-به-جنگ‌ای‌های سفت و سخت نبودن، الان دیگه دلشون جنگ نمی‌خواد. چه‌قدر خسته شده‌ن. از این فرسایش. چه‌قدر خسته‌ن آدمام.
.
الان که رسیدم ته این پست بلاگر ایمیل زد که:

Your question has been posted to the Blogger Community.
Most questions receive a reply within 24 hours. We'll send you an email notification when this happens. 

 این را من ننوشته ام. دوستی نوشته در ستایش خودش، در ستایش یک «ابله». خواندنش را پیشنهاد می‌کنم: 

نور خانه کم بود و هیأت مرد را نمی‌شد دید. می‌شد از پشت شعله‌ی شمع تصورش کرد اما چشم‌هاش را و رد نگاهش را نمی‌شد دید. دراز کشیده بودم به موازات دیواری که رویش داشت فیلم پخش می‌شد. مرد، نشسته بود آن ته، در دورترین نقطه به من. نمی‌دانستم دارد دیوار را تماشا می‌کند یا من را. نور خانه کم بود و فیلمی داشت روی دیوار پخش می‌شد. غلت کوچکی زدم و کش آمدم. مرد پاهایم را گرفت گذاشت توی بغلش. ادامه‌ی کش‌آمدن منتفی بود. نمی‌دانستم تمام وزن پاهایم را بگذارم به عهده‌ی بغل مرد، یا نوک انگشتی چیزی را برسانم به دسته‌ی مبل و نصف وزن را از بغل مرد کسر کنم. پایم به دسته‌ی مبل نرسید. کسر نصف وزن منتفی بود. هیأت مرد، تمام فضای منتهاالیه مبل را اشغال کرده بود و پاهایم -کش‌آمده- توی بغلش بود. سعی کردم چشم‌توچشم نشویم با هم. از فیلم چشم برنداشتم. دفعه‌ی ششمی بود که داشتم این فیلم را توی چندماه اخیر می‌دیدم. ولی آن‌قدر با دقت خیره شده بودم به دیوار که انگار همین حالا از تنور آمده بیرون. از پشت شعله‌ی شمع، دست‌ مرد را می‌دیدم که دارد روی ساق پایم خط‌های یواش و کم‌رنگ می‌کشد. نور خانه کم بود و رد نگاه مرد را نمی‌شد دید. اما حدس می‌زدم با دقت به دیوار چشم دوخته و پاهام را -انگار که بدیهی‌ترین چیز دنیا باشد- توی بغلش گرفته و ساق پای چپم را نوازش می‌کند. این‌جور وقت‌ها آدم نمی‌تواند تکان بخورد. یا اصولاً نمی‌داند تکان بخورد یا نخورد. مرد، برای این‌که پاهایم توی بغلش باشد کمی غریبه بود. اولین بار بود که می نشست روی مبل این خانه و نمی‌دانستم تا کی قرار بود نشسته بماند. از پشت شعله‌ی شمع از دست‌هاش خوشم می‌آمد. از دست‌های باطمأنینه و مصمم و بی‌عجله‌اش خوشم می‌آمد و از این‌که هنوز دو ساعت از فیلم مانده هم خوشم می‌آمد.

 ۱. یک هفته‌ست از دنیا بی‌خبرم. بدی هم نبود، ولی دلم برای روتین تنگ شده. سلام روتین.

۲. امروز داشتم با اکس قشنگم حرف می‌زدم. اون وسطا گفت من هر وقت حرف تو می‌شه می‌گم هر مردی باید از خداش هم باشه که با آیدا باشه. از مردهای زبون‌بازِ زن‌لوس‌کن خوشم میاد. از این‌که اکس آدم هم باشن و بعد از یه قرن هنوز این حرفو بزنن خوشم میادتر. 

۳. بدنم یه جور مرض جدید گرفته. تب داره همه‌ش. نه تب واقعنی‌ها، نه؛ تب روحی. مغزم عین پوست آفتاب‌سوخته ملتهبه و روش که دست می‌کشی حساس شده و با کوچک‌ترین لمسی برانگیخته می‌شه. تب پِتروف.

۴. یه کورسی برای منوپاز برداشته‌م که درباره‌ی کوچینگ و مراقبت بدنی و روحی و کلامی از زنانه، از پری‌منوپاز تا سپس و سپس‌تر. حین این کورس مدام دارم می‌بینم چه اطلاعات عمومی کمه در این‌باره و چه زنان هم حتی بلد نیستن با دامنه‌ی واژگان مناسب مواجه شن با این موضوع. هی منتظرم اون وسط درسمون به یه جایی برسه که بگن این‌که در این چند ماه اخیر مدام ترن‌آن‌ام از علائم شروع پری‌منوپازه، ولی نمی‌گن. در این چند ماه اخیر مدام ترن‌آن‌ام و لیترالی خسته‌م کرده این ماجرا. از اون طرف با هر بار پریود شدن هم، کل اون روتین سلامت و اینام دود می‌شه می‌ره هوا. چون فقط به سکس فکر می‌کنم و به غذاهای آلوده. پریروزا دیگه زنگ زدم یه وقت از دکترم گرفتم برم ببینم چی می‌گه. منشی‌ش پرسید موضوع اپوینتمنت‌تون چیه؟ گفتم حدس می‌زنم اختلال هورمونی‌ای چیزی دارم. گفت چیه علائم‌تون؟ گفتم همه‌ش ترن‌آن‌ام و خاموش نمی‌شم. صدای مکث اومد و صدای تایپ اومد و دوباره صدای مکث اومد.

۵. درست وقتی فکر می‌کنی زندگی‌ت بورینگ و یک‌نواخت شده و دیگه چیز جدیدی نیست که تجربه کنی، یه چیز جدید از آسمون صاف میفته پایین که بیا، اگه راست می‌گی اینو تجربه کن. الان یه چیز جدید از آسمون افتاده پایین و منتظره برم تجربه‌ش کنم. به طرز غریبی، چیزیه که خیلی وقت‌ها ته ذهنم بود. اما شدنش اون‌قدر سخت بود که دیگه بی‌خیالش شده بودم و حتی ته ذهنم هم بهش فکر نمی‌کردم. تا این‌که یه آدمی سر و کله‌ش پیدا شد اومد گفت آیدا دلت می‌خواد اینو تجربه کنی؟ 

یادم اومد خیلی وقتا بوده که دلم چیزی رو خواسته، روش پافشاری کرده‌م و نشده. نشده که نشده. اما وقتی دیگه رهاش کردم که بره، اتفاق افتاده. شرطش می‌دونی چیه؟ این‌که واقعاً اون آبسشن رو رها کنی. واقعاً بذاری بره. یونیورس این یه قلم رو خیلی خوب تشخیص می‌ده. که کجاها رها کردی، کجاها داری ادای رها کردن رو درمیاری.

خیلی وقتا به این فکر می‌کنم که یعنی اگه واقعاً از ته دل آقای الف رو رها کرده بودم، آیا برمی‌گشت؟ مطمئن نیستم. چیزی که مطمئنم اینه که اون توهم عشقی که به آقای الف داشتم، برام توهم نیست هنوز. یه واقعیته. می‌دونم یه جایی یه گوشه‌ی دور از منی، مردی هست که می‌تونستم خیلی عاشقش باشم. عاشق واقعی. از اون عشق‌های مریض که حاضری هر کاری برای اون آدم بکنی تا خوش‌حال باشه. عشق متقابل هم نه‌ها، عشق یک‌طرفه. کاملاً یک‌طرفه. اون آدم رو رها کردم رفت. از اون آبسشن خودم اومدم بیرون. اما با هر تلنگر کوچیکی، یه‌هو متوجه می‌شم که ته دلم دارن پروانه‌ها مثل روز اول بال‌بال می‌زنن. متوجه می‌شم این علائم رو خیلی سال پیش، حوالی ۲۵سالگی تجربه کرده بودم، ولاغیر. عشقه به نظرم خیلی ناییو و بچگانه میادها، ولی از شدتش کاسته نمی‌شه. صرفاً گذاشته‌مش تو یه قابلمه درشو هم بسته‌م گذاشته‌مش تو فریزر. اگه قابلمه‌هه رو انداخته بودم دور، درست می‌شد همه‌چی؟ نمی‌دونم. چون هر بار که درِ بسته‌ی فریزر رو می‌بینم یادش میفتم، حتی اگه دیگه قابلمه‌هه تو فریزر نباشه.

«خودت را فریب نده. کنار پنجره بایست، صدای رفتن را بشنو و با شهامت با اسکندریه‌ای که از دست می‌دهی خداحافظی کن».

این چند روز حسابی خسته شدم. یه وقفه‌ی ناگهانی در پخش برنامه‌هام ایجاد شد. از وقفه‌ی ناگهانی خوشم نمیاد، زیرا آدم برنامه‌ریزی و کنترل و پیش‌بینی‌ام. ولی وقتی پیش میاد هم سعی می‌کنم خیلی نرم بگنجونمش تو برنامه‌ی روزانه‌م. قبلنا برمی‌آشفتم، الانا ولی مدیریت می‌کنم. مدیریت به این معنی که حالا خیلی هم برنمی‌آشوبم. دل می‌دم به لحظه و جوری رفتار می‌کنم که اصلاً انگار برنامه از اول همین بوده. 

این چند روز حسابی خسته شدم. مدام کافه و بار و رستوران و دریا و دریاچه. حالا هر کی ندونه می‌گه اینم خوشی زده زیر دلش. ولی خوشی نزده. نمی‌تونم ثابت کنم، ولی نزده.

می‌دونی چی بیشتر از همه خسته‌م می‌کنه؟ این که مجبور باشم برنامه‌ریزی کنم و نقشه بچینم و رتق و فتق کنم. این از هزار سال مامان‌بودن‌ام میاد. گذشته از این که سال‌ها تنهایی و یه‌نفره دو تا بچه رو بزرگ کردم، ماجرای زندان‌شون یه‌هو خیلی بهم فشار آورد. واقعی‌ترین و ترسناک‌ترین مسئولیتی بود که یه‌هو گذاشته شد رو دوشم. تنها بودم و یه‌تنه باید در مقابل خیلی چیزها می‌ایستادم و باید در لحظه تصمیم‌های متعدد حیاتی می‌گرفتم که هیچ ایده‌ای از درست یا غلط‌بودنشون نداشتم و این خیلی فرسوده‌م کرد. فرسوده به معنای واقعی. روانم مندرس شد و با کوچک‌ترین چیزی به هم می‌ریخت دیگه. یادمه اون روزا دلم می‌خواست یکی بیاد بگه آیدا، خسته نباشی، بیا یک ماه به هیچی فکر نکن بذار من مواظبت باشم. چنین کسی نبود اما و من مجبور بودم هم‌چنان مسئول باشم و مراقب. مراقب همه‌چی. شاید واسه همین بود که وقتی اومدم ونکوور، طی یک تصمیم عجیب و ایمپالسیو همه‌چی رو رها کردم تو تهران. فرسوده بودم. دیگه ازم برنمیومد.

حتی الان هم حوصله ندارم این نوشته رو تموم کنم. هر چی بخوام بنویسم می‌شه غر. اخبار ایران دوباره به‌همم ریخته. این ناامنی‌های بیرون مدام اضافه می‌شن به خستگی‌های درونی‌م. تنها چیزی که دلم می‌خواد اینه که یکی واقعی بگه بیا بغلم. فکر هیچیو نکن. درست می‌شه. دلم می‌خواد یکی بهم بگه همه‌چی درست می‌شه و واقعی باشه حرفش.

 اومدم این‌جا یه اسکرول سریع کردم و کلی انرژی گرفتم. پریروزا یه مهمون ناخونده برام رسید و یه هفته پیشمه و نه تنها اتاقی از آن خود ندارم، که تمام خونه و تمام وقتم در اشغال بیگانه‌ست. دارم دوباره شهر رو از اول گز می‌کنم. فصل قشنگ شهره و فصل دریاچه و استخره و از صبح تا شب بیرونیم. این وسط که دوره‌ی اتاقی از آن خود شروع شده، بابت اون هم کلی کار نوشتن دارم و عملاً این‌قدر در جاهای مختلف می‌نویسم که انگار زخم معده داشته باشم، مدام دارم با هر وعده نوشتن کلمه از دست می‌دم. حالا از جمعه اوقاتم رو پس می‌گیرم. تا اون موقع اما همین که یه اسکرول می‌کنم احساس می‌کنم دوستام وظیفه‌ی میزبانی رو به عهده گرفتن در نبود من. دمتون گرم:*

تنها راه شناختن يک نفر، دوست‌داشتن او بدون هيچ اميدی است.

خيابان يک‌طرفه -- والتر بنيامين

 من عاشق وبلاگ نوشتن و عاشق وبلاگ خوندنم، چون لحظه‌های کوچیک قشنگی دارن که طعم داره، طعم واقعی. امروز اینا رو که خوندم همون حسو داشتم:

بلند می‌شم برای خودم شراب می‌ریزم. دو شبه وقتی می‌خوام وبلاگ بنویسم، دوست دارم یه لیوان شراب کنار دستم باشه. خوشم میاد. حس آسودگی بهم می‌ده. حس این‌که دارم بدوبدو و برای تیک‌خوردن نمی‌نویسم. می‌نویسم برای نوشتن، چون انتخابمه که تو این لحظه بشینم و وبلاگ بنویسم. یه خورده هم فکر می‌کنم شبیه آیدا می‌شم.

.

این روزا خوبیش اینه که تمرین می‌کنم حواسم باشه که همه‌ی زندگی این نیست. اون بخش‌های نزیسته رو بیشتر مراقبم. مثل همین‌جا نوشتن ، مثل جلسه‌های هفتگی‌مون که امروز راجع به آلیس بود و ادبیات کودک، مثل این‌که الان می‌خوام برم توت‌فرنگی‌های شسته‌شده رو بذارم روی گاز که شروع کنه نرم شدن برای مربا شدن.

.

احساس می‌کنم الان وظیفه دارم بیام با چاقو  بزنم به گیلاس شامپاین و تُست بگم: امروز شد چهل روز که داریم هر روز وبلاگ می‌نویسیم.

امروز که داشتم وبلاگ می‌خوندم می‌رفتم پایین، یه جاهایی -خیلی جاها- قبل از رسیدن به اسم نویسنده دیگه می‌دونستم کی نوشته اون پست رو. حتی یه جا سر یه پستی، وسطاش پست رو ول کردم اومدم پایین ببینم کی نوشته، که دیدم رضاست. تعجب کردم که ا، چه این یکی با بقیه‌ی پستاش فرق داشت. 

حالا دیگه هر بار کتی یا عاطفه پست می‌ذارن، تو دلم بهشون افتخار می‌کنم(شما از پی‌گیری‌های پشت صحنه و مجبور کردن این دو نفر به نوشتن خبر ندارین:|). حالا پست تک‌تک‌تون رو که می‌خونم، عین یه سریال دارم هم روال نوشتن و هم روال زندگی‌تون رو دنبال می‌کنم. انگار واقعاً داریم تو یه محله زندگی می‌گنیم. تو یه ده کوچیک. 

و به این فکر کن هر کدوم از ما که ممکن بود به سادگی این رو هم مثل هزار چیز دیگه رها کنیم -حالا نه که رها، ولی بپیچونیم- واقعاً چهل روز هر روز پشت سر هم نوشتیم. یه وقتایی نمی‌رسیدم هر روز بنویسم یا ساعتی که پست می‌کردم با تایم‌زون تهران فرق داشت، اما قبل یا بعدش دو تا پست می‌نوشتم که جبران کرده باشم. فقط برای این‌که به خودم ثابت کنم اگه بخوام، می‌تونم. راستش همین باعث شد دو هفته پیش یه چلنج چهل‌روزه‌ی دیگه رو هم شروع کنم. اونو تنهایی شروع کردم، ولی اتفاقا دارم دنبال یه راه ساده می‌گردم با هاتون شر کنم‌ش. ازین هلثی لایف‌استایل‌هاست، که در عین حال می‌تونیم تا یه حد خوبی مجرم باشیم توش. در واقع هلثی لایف‌استایل یکیه که عاشق کافه و باره، فقط برای این‌که بازم به خودم ثابت کنم می‌تونم، می‌شه. 

لذا بیاین گیلاس‌هامونو به سلامتی خودمون و هم‌دیگه بالا ببریم. -معین تو هم یه شات دیگه بزن- که چهل روز گذشت و ما هنوز این‌جاییم. که یعنی اگه اراده بکنیم، می‌تونیم. می‌شه.

به سلامتی 🍶🍷🍸🍹🍺 

پی‌نوشت: طبق آرای واصله تو در پست رأی‌گیری، نظر جمع بر اینه که وبلاگ رو پرایوت نکنیم و خودمون رو در معرض تماشا قرار بدیم و ببینیم آیا می‌تونیم بدون ترس از نگاه مخاطب، بدون ترس از قضاوت مخاطب بنویسیم؟

البته که این خودش قرار نیست بار قضاوت‌گونه داشته باشه‌ها. من خودم تا سال‌ها -تا وقتی طلاق گرفتم و خیالم راحت شد دیگه کسی به جز من حقی در مورد من نداره- با اسم مستعار می‌نوشتم که بتونم رها بنویسم و تو زندگی واقعی برام دردسر نشه. ولی در عین حال به عنوان زنی که در خاورمیانه و در ایران به دنیا اومده و از بدو تولد مدام در معرض سرکوب و سانسور بوده و همه به خودشون اجازه داده‌ن برای خودش و برای بدنش و برای طرز زندگی‌ش و حتی برای طرز فکرش مدام تعیین تکلیف کنن، این‌که خود-آگاه هم بخوام تن به سانسور بدم دیگه خیلی اضافه‌کاریه. از روزی که تونستم، علیه خانواده و همسر و دوست و آشنا و همه ایستادم، بسیاری از طرد شدن‌ها رو به جون خریدم ولی دیگه حاضر نشدم اجازه بدم کسی جز خودم برام تصمیم بگیره. برای همینه که هر چیز کوچیکی که نشان کم‌رنگی از انقیاد داشته باشه، این‌قدر بهش واکنش حاد نشون می‌دم. همین الان که اینو هم دارم می‌نویسم ملتهبم. هنوز برام عادی نشده این‌که کسی دیگه حق نداره بهم بگه چی‌کار بکنم یا نکنم. واقعی.

لذا؟ لذا وبلاگ رو پرایوت نمی‌کنیم و همین‌جوری باز نگه می‌داریم. ولی خب طبعاً این آپشن هم همیشه براتون هست که با هر ایمیل و آی‌دی ناشناس جدید بیاین و وارد شین. فقط من ایمیل‌ها رو می‌بینم و راستش رو بخواین به خاطر همین مقوله‌ی پرایوسی حتی سعی می‌کنم یادم بره کی کدوم ای‌میل و آی‌دی بوده، مگر این‌که خودتون بهم پیغام داده باشین یا مگر به خاطر مسائل فنی. این از این.

لذاتر این‌که از فردا، یه چهل روز دیگه رو هم امتحان می‌کنیم. نوشتن؛ همین و تمام: دوره‌ی دوم، چله‌ی دوم. (از اسم چله خوشم اومده، بیاین تا شب جله ادامه‌ش بدیم.)

بیاین برای شروع دوره یه بازی جدید بکنیم. 

اغلب یه پستی داریم که درباره‌ی کس دیگه، یا در مکالمه با کس دیگه‌ای نوشته شده. یکی از طولانی‌ترین پست‌های این شکلی‌ت رو انتخاب کن. همون رو به جای این‌که از زبان خودت بنویسی، از زبان مخاطب‌ت بنویس. تصور کن اگه اون می‌خواست همین پست رو بنویسه، چی می‌نوشت از زاویه دید خودش؟

اولین جلسه‌ی «اتاقی از آن خود» که تموم شد، همونو از پشت میز بلند شدم از خونه زدم بیرون. سه چهار شب بود درست نخوابیده بودم. یه‌دفعه حجم کارهام خیلی زیاد شد و مجبور شدم هر شب تا دم صبح بیدار بمونم. کلاس که تموم شد، همونو از پشت میز بلند شدم زدم بیرون به هوای این‌که یه برانچ مفصل بخورم برگردم خونه چند ساعت بخوابم. یه بلوز لینن سفید تنم بود با یه شلوار لینن خاکی گشاد و صندل بیرکنشتاک خاکی و یه کیف حصیری بزرگ. با ساعت سبزه. سبزش یه جوری خوش‌رنگه که آدم دلش می‌خواد گازش بزنه. ساعته رو بچه‌ها که از زندان اومدن بیرون، مو خرید برام. جایزه‌ی سه ماه فعالیت مدام. اولا غمگین می‌شدم ساعته رو می‌دیدم، ولی الانا یادم میاره چه روزهای بسیاری دویدم و انرژی می‌گیرم وقتی می‌بینمش. این روزا هم دارم زیاد می‌دُواَم، و انرژی لازم دارم. ضمن این‌که خوشم میاد با جزئیات لباسامو می‌نویسم. انگار مثلاً هنوز دوربین اختراع نشده و مثلاً فلوبر داره وبلاگ می‌نویسه. حالا نه که خود-فلوبر-بین باشم‌ها، حاشا و کلا. این‌که بعدنا یادم بیاد چی تنم بوده حال و هوام چه شکلی بوده رو خوشم میاد.

این‌جا رو نگاه کن تو رو خدا! رفتم با وبلاگم فال بگیرم، جولای ۲۰۱۸، ببین چی اومد! (متن رو من ننوشته بودم، ولی تو وبلاگم گذاشته بودم که یحتمل یعنی منم همین‌جور!)

چای گوارا - چه‌گوارا - چگوارا

دراز کشیده‌م روی مت یوگا. پنجره‌ی قدی تراس بازه و هرازگاهی یه باد ولرم ملایمی میاد تو. خوشم میاد. سه روزه یه تمرین جدید لنفاوی رو شروع کرده‌م و دارم صداهای داخل رگ‌ها و عصب‌هام رو می‌شنوم. طفلیا. چه‌قدر نگرانن. امروز چای کوهی چینی دم کرده‌م با یه چوب دارچین و کمی زنجفیل تازه. بلند می‌شم یه فنجون چای می‌ریزم و چارزانو می‌شینم روی مت، رو به دیوار. یه جرعه از چای رو می‌نوشم. یک کلمه از همه طرف به مغزم هجوم میاره: گوارا. با خودم فکر می‌کنم چه گواراست این طعم. همون‌جا می‌شینم و چای رو می‌نوشم و به صدای رگ‌ها و عصب‌هام که این‌همه تحت فشارن گوش می‌دم.

از لحظه‌ای که روبه‌رومه یه عکس می‌گیرم. کم پیش میاد این‌جای خونه نشسته باشم رو زمین و عکس بگیرم. مگر شب‌های مهمونی و مستی. هر قطعه از این عکس، حرف‌ها و آدم‌هایی رو پشت خودش داره. مرجان، مو، علی، مونا، اطلس، الکس. و حتی آقای الف. چه عجیب که یک جرعه چای و یک عکس معمولی از یک زاویه‌ی غیرمعمول، این‌همه خاطره این‌همه حس این‌همه آدم مخابره می‌کنه به مغز آدم.

خونه‌ی قبلی رو دوست نداشتم. افسرده بودم و خونه‌هه افسرده‌ترم می‌کرد. یه روز مو شروع کرد بهم مشق ‌دادن. هر روز یه مسیر می‌چید از دَم خونه‌م؛ که از این‌جا شروع کن از فلان مسیر پیاده برو تا برسی به فلان کتاب‌فروشی، برو توش و این دو تا سؤالو از فلان خانومه بکن. پنج‌تا از کتاب‌هایی که توی قفسه‌ها به چشمت آشنا میان رو نام ببر برام. بعد برو تا فلان مغازه و در مورد چای‌های کوهی سؤال کن و دو مدل چای بخر. بعد برو اون یکی مغازه و دامپلینگ خونگی بخر و از فلان مسیر برگرد خونه.

اون روزها افسرده بودم. حاضر نبودم با آدم‌ها به زبان انگلیسی وارد مکالمه بشم. و حتی توی کتاب‌فروشی -که همیشه امن‌ترین نقطه‌ی هر شهر بوده برام- که می‌رفتم، هیچ اسم و هیچ طرح جلد آشنایی به چشمم نمی‌خورد. نهایتاً می‌تونستم اسم چندتا نویسنده رو با چشم دیتِکت کنم. اما به لحاظ سمعی و بصری و گویایی کاملاً با محیط دور و برم بیگانه بودم و این حس هر روز داشت مثل یک هیولای خونگی منو می‌بلعید. هر روز یه قدم عمیق‌تر فرو می‌رفتم توی چاهی که بودم. 

مو، یک روز -از همه‌جا‌ بی‌خبر، یا شاید هم کمی خبردار- شروع کرد برام یه نقشه‌ی راه چید و گفت هر روز یکی از این مسیرها رو برو، و شهر رو تجربه کن. اون روزها من از شهر و از آدمای شهر و از محله و از مدل زندگی‌ای که توش افتاده بودم متنفر بودم. حس می‌کردم تبعید کرده‌م خودمو، و هیچ راهی به ذهنم نمی‌رسید که از بتونم از اون چاه در بیام. یکی از همون روزها اما، بالاخره عزمم رو جزم کردم و هر جوری بود رفتم بیرون. بارون می‌بارید. همین کافی بود که دوباره برگردم تو لونه‌م و بخزم زیر پتو و تا شب سریال ببینم. اما فکر کردم مو خواهد پرسید که رفته‌م یا نه، و اگه باز هم می‌گفتم نرفتم، حس بدی بهم دست می‌داد. لذا خودمو مجبور کردم به رفتن و مجبور کردم به طبق نقشه‌ش پیش رفتن. اَپ ترولو رو باز می‌کردم و دونه دونه می‌رفتم به هر کدوم از استاپ‌هایی که نوشته بود. اون کاری که نوشته بود رو مو به مو انجام می‌دادم و عکس می‌گرفتم و می‌رفتم سراغ تسک بعدی، استاپ بعدی. به نظرم خیلی بیهوده میومد. خودمو مجبور می‌کردم با فروشنده حرف بزنم، ولی خب که چی. خودمو مجبور می‌کردم کتاب‌های آشنا و مورد علاقه‌مو پیدا کنم، ولی با مرارت فراوان و خب که چی.

اون اپ و اون مشق‌ها ماه‌ها ادامه پیدا کرد.

حالا؟ حالا امروز نشسته‌م کف خونه‌ی کوچیکی که عاشق‌شم، در محله‌ای و در شهری که از قضا بسیار دوستش می‌دارم، روبه‌روی صحنه‌ی ساده‌ای که اما چندتا آدم مهم داره توش، و چای‌ای رو می‌نوشم که در یکی از اولین مشق‌هام، از یک مغازه‌ی چایِ‌کوهی‌فروشی خریده‌م در چایناتاون. چای سبز معطر کوهی. 

حسی که موقع خریدن چای داشتم رو مقایسه می‌کنم با حسی که امروز، این لحظه موقع نوشیدن همون چای دارم. و فکر می‌کنم چه راه طولانی‌ای رو پیاده اومده‌م، بی‌که حواسم باشه. و فکر می‌کنم به تمام آدم‌هایی که نقشه‌ی راه دادن بهم -ولو چند قدم- بی‌که حواس‌شون باشه دارن ته چه چاهی دست‌مو می‌گیرن و بیرونم میارن.

اینو نوشتم که یادم باشه گاهی نقشه راه‌‌هایی به همین سادگی، به چه تغییرهای بزرگی در زندگی آدم‌ها منجر می‌شن. و گاهی، وقتی از کنار کسی رد می‌شیم و نگاهش می‌کنیم، لبخندی می‌زنیم یا سری تکون می‌دیم به نشانه‌ی دیده شدن، چه ممکنه مسیر زندگی اون آدم رو عوض کنه، بی‌که حواس‌مون باشه. که یادم بمونه از کنار هم ساده نگذریم.

نشسته بودم به تماشای فیلمی از استن براکیج. اگر این فیلم را چهار سال پیش دیده بودم؛ حتا چهار سال پیش هم نه، پارسال حتا، لابد همان پنج دقیقه‌ی اول بلند شده بودم رفته بودم پی کارم. اما آن شب، مخصوصا بعد از تجربه‌ی تماشای فیلم‌های آوانگارد دهه‌ی بیست فرانسه، و مخصوصاتر بعد از تمام سورس‌ها و نوشته‌هایی که توی این مدت درباره‌ی سینمای تجربی و آلترناتیو خوانده‌ام، و حرف‌هامان با امیر، فیلم مرا یاد این آدم‌ها انداخت. یاد هم‌زیستی‌مان؛ و یاد ترس‌ام از هم‌سقفی با آدم‌هایی که دوست‌شان دارم. و یاد امروز که چه این ترس دارد کم‌کم می‌ریزد. و چه تکه‌های دلپذیر و خوشایندی دارد توی روزمرگی‌هام تکرار می‌شود. و چه دارم مدام جدا می‌کنم این تکه‌ها را، نگاه‌شان می‌کنم هی.

براکیج در فیلم‌اش، با تاباندن نور روی لحظه‌هایی از زندگی روزمره‌ی مشترک، صحنه‌هایی هرروزه و آشنا و تکراری، زاویه‌ای جدید را مقابل تماشاگر می‌گذارد. و هر بار با تاباندنِ پرتوی از نورِ گردان، نوری شبیه فانوس دریایی، ضمن این‌که همین تکرار و همین هرروزه‌گی را واجد اهمیت می‌داند، در عین حال از آن آشنایی‌زدایی می‌کند و مخاطب را به فکر فرو می‌برد. براکیج به سادگی زندگی روزمره در یک خانه را تبدیل می‌کند به یک رخ‌داد، به رخ‌دادگی هستی. به زعم او شگفتیِ هستی در همین لحظات ساده‌ای‌ست که هر روز مدام تکرار می‌شود، که ما به آن عادت می‌کنیم بی‌که هربار شگفت‌زده شویم. براکیج اما با تاباندن پرتو نور، ما را دوباره و هرباره با همان لحظه مواجه می‌کند بی‌که لحظه تازگی‌اش را از دست بدهد.

تاباندن نور روی کاسه‌ی گیلاس، روی یک تکه شکلات کاراملی دست‌ساز، بطری‌های شراب، استیک با سس قارچ که با حداقل ظروف ممکن طبخ شده، شات‌های خنک‌شده در آب‌یخ و ودکا، شگفتی‌های اهرام مصر و وضعیت مردم کره‌ی  شمالی و محله‌ی نیشانتاشی، هر بار، و دقیقا هر بار می‌تواند مرا غرق در همان لذتی کند که هر بار، هر روز و هر شب دارم تکرارش را تجربه می‌کنم. و این لذتِ هرروزه‌گی، لذت این تکرار، و لذت این باز-تجربه‌کردن یک تجربه به دفعات، مرا دارد به تعجب وامی‌دارد، مدام.

به نظرم دیگه وقت این رسیده که تمام زنان عالم قیام کنن و به تک‌تک مردهای زندگی‌شون بگن کجاها برای این‌که ایگوی آسیب‌پذیر مرده آسیب نبینه، ایراداشو به روش نیاوردن و از ایگوش مراقبت کردن. کجاها واسه این‌که اعتماد به نفسش از بین نره چیزی به روی خودشون نیاوردن و ازش انتقاد نکردن. و کجاها که مرده داشت یک‌طرفه اسب خودشو می‌تازونده، به هوای مراقبت از پسربچه‌ی آسیب‌پذیر درونش، به جای بحث و مقابله به مثل، راه‌شونو کشید‌ن و رفتن. 

تا حالا شده با چایی‌ت یه تیکه شکلات بخوری و یه ربع بعدش بفهمی ماشروم چاکلت بوده و دوزش هم این‌جوری بوده که چهارتایی باید نفری یک ربع از اون یه تیکه رو می‌خوردین؟ 

از حال دیشب ما اگر خواسته باشید!

 بین کافه‌های مانت پلزنت، قهوه‌ی پارالل رو از بقیه بیشتر دوست دارم. یه قهوه‌ی سفت و سخت و جدیه و وقتایی که واقعاً احتیاج دارم یه چوب بالا سرم باشه که لود شم، میام این‌جا. امروز واقعاً به یه چوب احتیاج داشتم بالا سرم، که حتی بتونم از تخت بیام بیرون. اما سه‌ی جولای بود و من الردی دو روز از ددلاینی که واسه خودم گذاشته‌م عقب بودم و اگه می‌موندم تو تخت، و اگه کار می‌کشید به روز سوم، ممکن بود روحیه‌مو از دست بدم و ول کنم تا آگست. بله، سندروم سر هفته و سر ماه دارم من. این بود که علی‌رغم بی‌خوابی دیشب و علی‌رغم پریود بودنم، از تخت اومدم بیرون. از تخت اومدم بیرون و قبل از این‌که بخوام برم سراغ ایمیل و اینستاگرام، لباس ورزش پوشیدم زدم بیرون. بیرون داشت بارون میومد، اما نه در اون حد که بخواد منصرفم کنه از پیاده‌روی یا حتی بخواد وادارم کنه به چتر برداشتن. یه جَکِت‌ ضد آب -اومدم بنویسم ژاکت، بعد دیدم دلم نمیاد ژاکت به این قشنگی که توی خود کلمه‌ش یه پشم و یه راحتی و یه نرمای خاصی مستتره رو خرج این جَکِت‌های تنگ و چسبون و ضد آب لولولمون کنم- روی تاپ‌ام پوشیدم و فکر کردم هر چی نباشه داری ونکوور زندگی می‌کنی هانی. این دیگه نیو نرمال توئه. ابر و بارون و سرما، حتی در چله‌ی تابستون.