براش نوشتم جواب دادن به این نامه سختمه، جواب ندادن سخت‌تر. لذا آسون‌تره رو انتخاب می‌کنم.

کُلد فیت گرفتم. نمی‌دونم چرا احساس می‌کنم اگه این وبلاگ دائمی بشه، مثل هر چیز دائمی‌ای، کم‌کم دل آدمو می‌زنه. مزه‌ش از بین می‌ره. مثل سفر. سفر اگه دائمی بشه می‌شه مهاجرت، و خب مهاجرت هیچ‌چیزش مثل سفر نیست. 

آدم باید یه دلیل قرص‌تری داشته باشه واسه پای‌بند موندن. این‌که حالاحالاها زمان داری فقط شرط نیست. یه حبل‌المتین محکم‌تری لازمه که آدمو پای‌بند نگه داره. مشخصه که دارم از وبلاگ حرف نمی‌زنم دیگه؟

شهر غرق در جام جهانیه. شلوغ و زنده و به‌هم‌ریخته. دیگه به این شلوغی عادت ندارم. دلم می‌خواد زودتر جام تموم شه و شهر برگرده به همون شهر آروم و یواش و زیبا و خسته‌ای که بود. آرمین می‌گه اوه اوه، پس اگه برگردی، تهرانو می‌خوای چه‌جوری تحمل کنی؟ نمی‌دونم. الان دیگه خیلی چیزها هست که نمی‌دونم. برگشتن به تهرانم داره کم‌کم تبدیل می‌شه به یه کانسپت. به یه هیولا. این‌جا موندنم هم همون. هستما، ولی وصل نیستم؛ وصله‌‌م. 

جام جهانی تو زندگی شخصی منم رد پا گذاشت. 

مرد، از در رفت بیرون و رد تنش موند روی ملافه‌ها. برگشتم زیر ملافه‌ها و تا پاسی از روز همون‌جا موندم. خواب و بیداری. حال خودم رو نمی‌تونستم تشخیص بدم. این‌که تصادفاً بیای ته دنیا و همین بهانه‌ای بشه که آدمای قدیمی‌ت رو ته این دنیا ببینی، یه اتفاق بامزه‌ست. اتفاقی که در حالت عادی بعید بود برات پیش بیاد. از اون طرف، همون بعید بودنش یه هاله‌ای دور آدم قدیمی‌ت ایجاد می‌کرد که خودش منبع قصه‌های زیادی بود. باعث می‌شد تمام اون عشق، تمام اون رابطه، لای ملافه‌ای از مه پیچیده بشه. آینده‌ی بعید. هر چیزی که آینده‌ی بعیدت باشه منبع الهام و خلاقیتت می‌شه. می‌تونی تا سال‌ها براش رؤیابافی کنی و ناامیدت نکنه. حتی به‌تحقق‌نپیوستن رؤیات هم بخش مهمی از همون عشقه، از همون رابطه‌ست. قایم می‌شی پشت سنگر زیبا و محکمه‌پسند «ناتوانی دست‌های سیمانی».

یه‌ جایی اما، ته یه دنیایی، پشت یه اسم بزرگی به نام جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶، یه خرده قصه‌هایی درست می‌شه که فکرش رو هم نمی‌کردی. این‌جا، این ته دنیا، بخشی از جامعه‌ایه که همه‌چیز توش راحت و آزاده. دست‌رسی‌هاش ممنوع نیست و اتفاقاً امکانات زیادی برای خلاق‌بودن بهت می‌ده. خلاق‌بودن تو عشق. خلاق‌بودن تو رابطه. و درست همین‌جاست از قضا، که می‌بینی مرد ایستاده پشت در، مثل تمام بارهای قبلی که ایستاده بود. و می‌بینی اون سنگر «ناتوانی دست‌های سیمانی» دیگه نیست جلوش. و می‌بینی مرد برهنه ایستاده مقابلت، بی‌سنگر. و می‌بینی وقتی اون مانع بزرگی که همیشه پشتش ایستاده بود از میان برداشته می‌شه، مرد باز هم همونه. می‌بینی اون مانع، مانعی برای مرد نبوده. صرفاً پناهگاهی بوده برای نخواستن‌هاش. می‌بینی چیزهایی هست در زندگی، که مرد «بیش» از این نمی‌خواد انجامش بده. نه که نتونه، نمی‌خواد. 

من؟ من نه که حدس نزده باشم‌ها، اما به این شکل، این‌همه برهنه و بی‌آرایش، باهاش مواجه نشده بودم. گاهی آدم لازمه هزارها کیلومتر از سیف زونش دور بشه که بیاد، که ببینه «رؤیا»هایی هم هستن در زندگانی، که نه که «نتونن»، «نمی‌خوان» که محقق شن. این؟ این هم از تبعات دنیای آزاد و جام جهانی و آمریکای شمالیه.

باید می‌رفتم یه شهر دیگه تا برم تو یه جلسه‌ای و شب قبل هیچ نخوابیده بودم و صبح سردرد داشتم و بارون شدیدی هم گرفته بود و دو سه روز گذشته درست‌حسابی روی داکیومنتی که باید تو جلسه ارائه می‌دادم کار نکرده بودم و خلاصه همه‌چیز مهیا بود که پیغام بدم جلسه رو کنسل کنم. ولی فکر کردم آیدا، انسان باش و برو. دو ساعت توی راه فرصت داری که روی داکیومنتت کار کنی. همیشه انجام‌ دادن هر کاری، ولو ناقص، بهتر از انجام ندادنشه. اون یکی آیدا گفت اوهوع، خانوم آیدا، ملکه‌ی به‌تعویق‌آنداختن‌های مدام، چه امروز واسه من مِل رابینز شده. علی‌رغم تمام اینا لباسی که هم مناسب آفتاب باشه هم بارون پوشیدم و از خونه زدم بیرون. یه امتیاز مثبت.

وسطای جلسه، خانومه گفت آفرین آیدا، من بهت می‌گم آیدای اینتنشنال. دارم می‌بینم که چه هر ایده‌ای رو که داری وسطای کار رها نمی‌کنی و واقعاً انجامش می‌دی و تعهد داری بهش. هر ایرانی دیگه‌ای جای تو بود، پا نمی‌شد تو این هوا بکوبه بیاد این‌جا. پنج‌دقیقه قبلش یه تکست می‌داد که ببخشید سرم یا دلم یا معده‌م درد می‌کنه نمی‌تونم بیام. با خودم فکر کردم اوه اوه، جستی ملخک.

برگشتنه، برای این‌که خودمو تشویق کرده باشم، از کافه‌ی معروف شهر دوبای چاکلت توت‌فرنگی گرفتم به عنوان جایزه. و؟ و تو جاده که بودم، فکر کردم کاش بشینم هر روز هر موردی که بهم برمی‌خوره یا جا می‌خورم رو بنویسم، به عنوان یوزر منوال. هر چی خوش‌حالم می‌کنه یا دلم می‌خواد دیگری برام انجام بده رو هم. 

و؟ و خودمو مجبور کردم این ویکند پام رو از خونه بیرون نذارم تا تمام خرده‌کارهای عقب‌افتاده‌مو انجام بدم و تو دو لیستم رو به روز کنم. هوای ابری و بارون هم مزید بر علت شدن البته. الان شنبه ظهره. یک‌شنبه شب میام اعلام می‌کنم آیا موفق شدم یا نه.

پ.ن. یادم باشه در مورد نسبت مستقیم خشم و توقع بنویسم هم.

از وقتی اینترنت ایران دوباره وصل شده، همه باهام جوری رفتار می‌کنن عین دورانی که اینترنت قطع بود. نه کسی زنگی می‌زنه نه پیغامی می‌ده نه هیچی. من اگه حال کسی رو پرسیدم، پرسیدم. وگرنه انگار دیگه هیشکی از اعضای خونواده یا دوستام اینترنت ندارن.

احساس می‌کنم فقط من مونده‌م و ویلسون.

آیا وقت اون فرا نرسیده که آدمی‌زادها قیام کنن و طی یک حرکت جمعی، شروع کنن عین وسایل دستورالعمل‌های شخصی‌شونو منتشر کنن؟ که وقتی یکی می‌خواد با یکی آشنا بشه یا بهش نزدیک بشه، اول بره یوزر منوال طرف رو بخونه ببینه باید چه‌طوری با طرف رفتار کنه که رابطه درست کار کنه؟ که رابطه خراب نشه؟ که اگه یه چیزی کار نکرد، مراجعه کنه به بروشور اون آدمه و ببینه باید این مشکل رو چه‌جوری درست کنه؟ که ببینه آیا هنوز گارانتی داره و وقت داره دل طرفو به دست بیاره یا نه؟ 

یا اصلاً اول بره طریقه‌ی مصرف و چندتا ریویو بخونه ببینه این آدمی که از دور این‌قدر قشنگه، اصلاً به درد مصرف شخصی من می‌خوره یا نه.

به نظرم وقت اون رسیده که آدمی‌زادها طی یک حرکت جمعی شروع کنن یوزر منوال‌های شخصی‌شون رو نوشتن و پابلیش کردن. تو این دوره‌زمونه‌ای که پیدا کردن آدم درست و رابطه‌ی درست این‌قدر سخته، چی از این واجب‌تر که وقتی از ویترین یکی خوشمون میاد، بریم نحوه‌ی مصرف‌شو دانلود کنیم ببینیم دقیقاً باید چی‌کار کنیم باهاش که اون رابطه لااقل سه سال برامون کار کنه و خراب نشه. (این‌جانب معتقدم تاریخ مصرف عشق، سه یا پنج یا هفت ساله. بعد از اون -اگه هنوز خراب نشده باشه- دیگه دل‌مون نمیاد عوضش کنیم یا یکی جدیدشو بخریم. مثل یخچال.)

 یه تاپ سبز سِدری تنمه و یه شلوارک خیلی کوتاه بژ. از پای لپ‌تاپ بلند می‌شم برم یه چیزی بردارم از تو اتاق. از جلوی آینه رد می‌شم. بدن خودمو می‌شناسم تو این لباس. این تاپ کلاً قراره بی‌سوتین پوشیده شه. سوتین‌مو در میارم می‌ندازم رو تخت. برگشتنه دوباره چشمم میفته به آینه. این لباسو بی‌سوتین بیشتر دوست دارم. می‌رم چارزانو می‌شینم پای لپ‌تاپ به کار کردن. یه نیم‌ساعت بی‌وقفه تایپ می‌کنم. حوالی عصره. هنوز یه یک‌ساعتی مونده تا بیاد. و بعد یه‌هو انگار یه چیزی بهم وحی شده باشه پا می‌شم می‌رم تو اتاق‌خواب سوتین‌مو تنم می‌کنم برمی‌گردم پای لپ‌تاپ. فکر می‌کنم این‌جوری همه‌چی خیلی ساده در دسترس نیست. یه مرحله بیشتر طول می‌کشه. دلم می‌خواد اون شراب سفیدی که تو یخچاله رو باز کنم. ولی می‌گم ولش کن. اسپاتیفای داره خودش واسه خودش آهنگ انتخاب می‌کنه. صدای گوشی‌مو یه خرده بلند می‌کنم زنگ درو زدن بفهمم. دوربین لپ‌تاپ با یه قیافه‌ی پوکر-فیس زل می‌زنه تو چشام. 😶

چه تجربه‌ی عجیبیه وبلاگ‌نویسی همراه با جمع، به عنوان وظیفه و روتین. حتی منی که هزارساله دارم وبلاگ می‌نویسم، طی همین چند روز مغزم شرطی شده که هر جور شده ده دقیقه پیدا کنم برای نوشتن. و هر جور شده به تعهدم وفادار بمونم و جر نزنم. عین وقتاییه که به نماز روزه اعتقاد داشتیم و هی مدام پس ذهن‌مون بود نمازه قضا نشه. خیلی وقتا به این فکر می‌کنم که روتینِ نوشتن یا فستینگ یا روتینِ یوگا، یه‌جورایی همون نمازخوندن و روزه‌گرفتنِ ایام قدیمه. هدف همه‌شون ایجاد نظم و استمرار و پای‌بندیه. کافیه از یه جا شروع کنی، خودش سرایت پیدا می‌کنه به باقی کنج‌های زندگی.

پ.ن. وسط هزار حرف ناگفته و نانوشته، اومدم اینو بنویسم و برم. خیلی از زندگی خودم عقبم. خیلی. 

برای رفیق قشنگم نوشتم الان داشتم فکر می‌کردم اگه یه نفر باشه که بدون هیچ ترس و سانسوری با خیال راحت هر حرفی رو هر رازی رو بتونم بهش بگم تویی. چه عجیب!

برام نوشت می‌دونم. منم که تو راه داشتم پریویوی مسیج‌ت رو می‌دیدم حساب کردم دیدم شاید دو نفر یکی‌ش تو. شایدم حتا یه نفر یکی‌ش تو. 

و بعد دیدم اووووه، چه راه درازی اومدیم با هم. و دیدم آدم امن و نزدیک زیاد دارم دور و برم. اما کسی که بدون فکر بتونم از هر چیزی، دقیقاً از هر چیزی باهاش حرف بزنم و مطمئن باشم برنمی‌آشوبه، لازم نباشه بگم بین خودمون بمونه، و هیچ‌وقت بعد از گفتن رازهاش بهم نمی‌گه بین خودمون بمونه، همین آدمه. یادم میاد چه‌قدر ازش بدم میومد اون سال‌ها. و چه گارد ناگفته‌ای داشتم بهش. و حالا چه امن‌ترین رفیق هم شدیم. چه‌قدر با هم چیز یاد گرفتیم و چیز یاد دادیم.

خودم رو آدم خوش‌شانسی می‌دونم. در زمینه‌ی دوست و رفیق اما، خوش‌شانس‌ترین‌ام.

خیلی وقتا به این فکر می‌کنم که آیا من هم پریویلجد محسوب می‌شم؟ آیا این‌که صفر کلوین زندگی‌ت کجا باشه حسابه؟ و فکر می‌کنم نه، من نه تنها از صفر، که از زیر محور مختصات شروع کردم و این که الان این‌جام آجر به آجرش رو خودم روی هم گذاشته‌م. 

این روزها خیلی به این فکر می‌کنم که اگه دوست پیغمبرم نبود، آیا باز هم این‌جوری ریسک می‌کردم؟ آیا این شانس بزرگی نیست که دوست‌هایی این‌چنین دارم؟ و باز فکر کردم همین شانس رو هم مدیون چیدن دونه به دونه‌ی کلمات روی هم‌ام. دیدم تمام اتفاق‌هایی که تو زندگی برام افتاد، از جهان جادویی کلمه‌ها شروع شد. و دیدم این‌جا رو، تنها، با آجرهای خودم ساختم. و آخ که هیچ‌وقت جادوی این جهان برام تموم نمی‌شه که نمی‌شه. از سال ۲۰۰۱ تا حالا، جادوی ۲۵ساله.

Labels: Desire knows no bounds

 از سِفورا خرید کرده بودم. خریدمو که فرستاد، یه اشانتیون عطر لایت‌ بلو هم روش بود. پرتاب شدم به سی سالگی‌م. اولین بار لایت بلو رو زنی که اون موقع دوستم داشت برام خرید. اون وقتا اِکلَت و چَنس می‌زدم. لایت بلو که اومد، تا مدت‌ها بقیه‌ی عطرها رو فرستاد تو کشو. تابستون بود و اون طعم خنک و ترش، خیلی به پوستم میومد. تا یادم میاد، نشده برای خودم عطر بخرم. من از اونام که معتقدم آدم باید عطر و خودنویس و ساعت رو هدیه بگیره. اصلاً مزه نداره آدم واسه خودش عطر بخره. تو تمام این سال‌ها هم همین بود. همیشه اینا رو هدیه می‌گرفتم. این‌جا اما وضع فرق می‌کنه. هیشکی آدمو با هدیه لوس نمی‌کنه. به نسبت مردای ایران، اینا فرهنگ سوعاتی و گل و هدیه ندارن. اصلاً بلد نیستن آدمو لوس کنن. امروز که سفورا اشانتیون لایت بلو رو فرستاد، فکر کردم عاقبت ما هم ته دنیا این شکلیه که مجبورم خودم واسه‌م عطر بخرم. 

پ.ن. اون اوایل که تازه اومده بودم این‌جا، به لحاظ روحی و عاطفی خیلی داشت بهم سخت می‌گذشت. یه روز داشتم با دوست پیغمبرم حرف می‌زدم، و داشتم می‌گفتم احساس می‌کنم به غایت افسرده‌م. گفت چرا؟ گفتم دلایل متعددی دارم. گفت می‌تونی چندتا دلیل‌ت رو با مصداق نام ببری؟ گفتم خیلی زیاده. ولی مثلاً بدیهی‌ترینش اینه که این‌جا هوا مرطوبه و نمی‌دونم با موهام چی‌کار کنم. صدتا پروداکت خریده‌م ولی هنوز قلقش دستم نیومده. تو خونه که هستم موهام منظمه. ولی پامو که می‌ذارم بیرون شبیه محسن نامجو می‌شم. گفت خب حالا راه‌شو پیدا می‌کنی. گفتم راه‌شو پیدا کرده‌م، راهش دایسون ایر رپ‌ه. مشکلم هم ولی همینه. این چه جور زندگی‌ایه که آدم واسه خریدن یه سشوار هی باید دو دل و مردد باشه؟ گفت بله متوجهم، اصلاً مسأله‌ی کوچیکی نیست، دیگه؟ ‌گفتم کلاً این‌که احساس رفاه نمی‌کنم که بتونم بدون نگرانی مالی برم ماساژ و اسپا. این‌جا احساس می‌کنم فقیرم. گفت متوجهی که تعریفت از فقر یه خرده با تعریف عام فرق داره؟ گفتم من تمام زندگی‌م کار کرده بودم که بتونم با خیال راحت برم سفر، برم تراپی، برم ماساژ، و برم مانیکور پدیکور. هر جا اینا قطع شن یعنی من فقیرم. از پشت تلفن حس کردم به دوربین خیره شده.

چند روز بعد، یه سبد گل، یه دایسون ایر رپ و یه گیفت کارد اسپا و ماساژ برام فرستاد. تو یادداشتش نوشته بود برو موهاتو سشوار بکش ناخناتو درست کن قرصای افسردگی‌ت رو هم بریز دور.

پ.پ.ن. حالا واقعاً این‌جوری نیستما، داشتم سطح افسردگی‌مو به زبان طنز تقلیل می‌دادم به مقوله‌های قابل لمس. 

یعنی نه که لوس نباشم، ولی خب!

امروز طی یک حرکت انتحاری رفتم تو گروه هم‌فیلم‌بینی‌مون -که هیشکی جز من توشون ایرانی نیست- نوشتم My place is an option too. ادامه دادم که پروجکشن و دیوار خالی بزرگ هم دارم و تازه احتیاجی به بوک‌کردن هم نیست. بعدم ایموجی پاپکورن و دو‌نقطه‌پی فرستادم. سپس؟ سپس سریع گروه رو بستم و یه نفس عمیق کشیدم و بدین‌ترتیب خودم رو مقابل عمل انجام‌شده قرار دادم. دوتا از بچه‌ها هم بعد از چند ثانیه واکنش نشون دادن و برام قلب و انگشت تأیید فرستادن. دیگه راه برگشت نداشتم. 

[بذارین برم یه تیکه گوشت استیک بذارم بیرون برسه به دمای اتاق. و بذارین همین‌جا اعلام کنم مرگ بر پروتئین. دلم می‌خواد الان یه تیکه از اون نون‌سنگکی که تو فریزره رو داغ کنم با پنیر فتا و خیار و گوجه‌‌فرنگی حلقه‌شده و چند پر نعنا. (دلم نمی‌خواد بنویسم نعناع. نعنا محاوره‌ایِ نعناعه مثلاً.) ولی؟ ولی تو دی‌ماه دوباره رفتم رو دارو و چند کیلو اضافه وزن پیدا کردم و الان که فصل بیکینیه از بدنم خوشم نمیاد و فعلا بدرود سنگک‌های توی فریزر و سلام پروتئین‌های همواره!]

داشتم می‌گفتم. ماجرا از این قراره که الکس که متولی هم‌فیلم‌بینی‌ه، این هفته رفته اِل-اِی، تولد پدرش. صبح ماتیاس تو گروه اعلام کرد بچه‌ها می‌تونم این هفته سالن اجتماعات ساختمون‌مون رو رزرو کنم بریم اون‌جا فیلم ببینیم. و من؟ طی یک حرکت انتحاری گفتم خونه‌ی منم هستا، می‌تونین بیاین پیش من. 

حالا انتحاری‌ش کجاست؟

من همیشه فکر می‌کردم زبانم خوبه چون بچه‌ی کانون‌زبان‌ام و چون هر سفری رفته‌م کارمو راه انداخته‌م. تا؟ تا اومدم این‌جا و با «ادبیات کوچه» مواجه شدم. تا متوجه شدم تو کتابا به ما یاد داده بودن در جواب تنک یو بگیم یور ولکام، ولی در واقع تنها چیزی که نباید استفاده کنیم همین یور ولکامه. اینو تعمیم بدین به کل مکالمات روزمره. و متوجه شدم اگه بخوام طبق چیزایی که تو مدرسه و کلاس زبان یاد گرفته‌ام حرف بزنم، در واقع دارم مثل ذبیح‌الله منصوری حرف می‌زنم. 

اولین باری که الکس منو دعوت کرد به گروه فیلم‌بینی‌شون، تا دو سه هفته هی بهونه آوردم و نرفتم، چون که زبان. بعد دیدم تنها راه نجاتم این‌جا، معاشرت با آدم‌های سینه‌فیله، و بالاخره یه بار در جواب سؤال الکس توی گروه -که پرسیده بود این هفته کیا میان- منم دستمو بالا بردم. دفعه‌های اول یه خرده بهم سخت گذشت. نه به خاطر زبان، به خاطر معاشرت با آدمایی که نمی‌شناختم. اما از هفته‌ی سوم به بعد، دیدم دارم کم‌کم بُر می‌خورم بین‌شون. کم‌کم موقع سلام و خدافظی منو هم بغل می‌کردن یا موقع حرف زدن درباره‌ی فیلم، من رو هم مخاطب قرار می‌دادن. یه خرده‌ی دیگه که گذشت، اطلاعات و نقطه‌نظرهای منو که راجع به فیلم‌ها و کارگردان‌ها دیدن، شدم جزء کسانی که هر هفته باید حرف بزنه و نظرشو بگه. بازم سختم بود، ولی یه روز چشم باز کردم دیدم دارم راجع به تروفو و کوروساوا و زویاگینتسف داد سخن می‌دم. هم‌چنان اما یه شبایی هم بود که مغزم وسط حرف زدن تعطیل می‌شد. یه شب داشتم درباره‌ی فیلم اُردت درایر حرف می‌زدم، فیلمی که حرف زدن درباره‌ش به فارسی هم سخته خداییش، چه برسه به انگلیسی. اون وسطا رسیدم به مفاهیم شک و ایمان، و ین و یانگ، و مرغ و تخم‌مرغ، که یه‌هو دیدم «مرغ» یادم نمیاد. فکر کن داری راجع به کیرکگور حرف می‌زنی ولی مرغ یادت نمیاد. همینو بهشون گفتم که بچه‌ها ذخیره‌ی انگلیسی مغزم تموم شده و یه کلمه‌ای رو یادم نمیاد. پرسیدن چی؟ گفتم Egg's mom! و ادامه دادم اگه می‌خواین به حرفام ادامه بدم باید اکانت Proم رو تهیه کنین در غیر این‌صورت فردا همین ساعت دوباره بهم سر بزنین. و رفتم نشستم  سر جام. یعنی به خاطر یه مرغ، مجبور شدم ده تا جمله‌ی سخت دیگه بگم و در عین حال بامزه هم باشم. اصلاً چرا آدم باید تو یه جمله هم کیرکگور رو استفاده کنه هم مرغ رو!

عوضش، همین شب‌های فیلم خیلی کمکم کرد که راه بیفتم. الکس که نقطه ضعف‌مو می‌دونست، عمداً منو مورد خطاب قرار می‌داد، که مجبور شم حرف بزنم. بعدنا لیویو و ماتیاس هم اضافه شدن. نه به خاطر زبان، واقعاً دوست داشتن نظراتمو بدونن. یه شبی که فقط من بودم و الکس و لیویو و ماتیاس، و بقیه نیومده بودن، لیویو گفت آخیش، امشب فقط سینه‌فیل‌های اصلی هستیم و می‌تونیم هر فیلم سختی که دلمون بخواد رو ببینیم. خیلی این جمله‌ش کیف داد. اولین بار بود به صورت طبیعی تو یه مکالمه‌ای به عنوان یکی از اعضای اصلی یک گروه در نظر گرفته شده بودم. 

حالا؟ حالا چند هفته بعد از اون شب، امروز یه‌هو دستمو تو گروه برده بودم بالا که بیاین خونه‌ی من فیلم ببینین. این یعنی من میزبانم و از همون اول باید با همه معاشرت کنم و فیلم انتخاب کنم و راجع به فیلم حرف بزنم و دیگه پشتم به الکس هم گرم نیست که هر جا یه مفهومی رو نتونم برسونم خواسش بهم باشه و به کمکم بیاد و منظورم رو برسونه. با این حال، اون لحظه مغزم فرمان داد آیدا خودت رو در معرض قرار بده. از پشت الکس بیا بیرون و خودت مستقیم با بچه‌ها مواجه شو. چون می‌دونم برای این‌که بتونی تو دریاچه‌های سرد و بسیار زیبای ونکوور شنا کنی، هیچ راهی نداری جز این‌که با سر شیرجه بزنی تو آب. اگه از مچ پا شروع کنی و بخوای یواش‌یواش بری تو و انتظار داشته باشی بدنت عادت کنه، بدتر زجرکش می‌شی. 

[اگه داری نون‌پنیر می‌خوری خوش‌به‌حالت.]

 رفتم تو وبلاگ کارپه‌م، دیدم ژوئن ۲۰۱۶ اینو نوشته‌م:

یه پست خیلی طولانی نوشته بودم. دکمه‌ی پابلیش رو زدم و بعد رفتم تو صفحه‌ی اصلی وبلاگ که اگه غلط تایپی داره درستش کنم. نبود. چندتا پست رفتم پایین‌تر. نبود که نبود. برگشتم تو داشبورد بلاگر و گشتم دنبال پستم. اصلاً وجود خارجی نداشت. د، مگه می‌شه؟

عصر بود. ال منتظر بود نوشتنم رو تموم کنم بریم بیرون شام بخوریم. تق‌تق‌تق‌تق زده بودم رو کی بورد و بنده‌خدا رو نیم‌ساعت معطل نگه داشته بودم و سپس با افتخار زده بودم رو دکمه‌ی پابلیش و یه کش مبسوطی هم اومده بودم انگار یه کتاب چاپ کرده‌م. و وقتی اومدم چک‌ش کنم، نبود که نبود. مگه می‌شه؟!

ال گفت اشکال نداره، بشین دوباره بنویس. اتفاقاً خوبه که ذهنت رو ورز بدی که دوباره همونا رو یادت بیاره. ال همیشه نیمه‌ی پر لیوانه. من اما این‌جوری بودم که برو بابا، کی حوصله داره دوباره بشینه نیم کیلومتر جزئیات بنویسه. و اصلاً مگه تو گشنه‌ت نیست و مگه معطل من نیستی؟ ال می‌تونه ساعت‌ها منتظر بمونه و اخلاقش تکون نخوره و تازه منو هم تشویق کنه به این که take your time. از این‌همه سعه‌ی صدرش خیلی خوشم میاد. کلاً از مردی که صبور باشه و سعه‌ی صدر داشته باشه و به دل آدم راه بیاد خیلی خوشم میاد. ولی از اونا که خودشون رو در ظاهر خونسرد نشون می‌دن اما در واقع کلافه‌ن و بعداً ده مدل تیکه می‌ندازن و انتقام می‌گیرن اصلاً خوشم نمیاد. انگار همه‌ش در حال مسابقه‌ن. در حال تیک زدن تو-دو-لیست. 

گفتم بریم. گفت مطمئنی؟ می‌تونیم صبر کنیم تا دوباره بنویسی‌ها. گفتم آره بابا، مطمئنم. کلید خونه رو برداشتم و با همون پیرهنی که از صبح تنم بود رفتم طرف در. ال گفت به نظرم یه ژاکتی چیزی بردار. گفتم سرد می‌شه یعنی؟ گفت ونکووره‌ها. 

از صبح یه پیرهن کوتاه رکابی سفید تنمه که پر از گل‌های ریز سرمه‌ایه. بیدار شدم دوش گرفتم پیرهنه رو پوشیدم یه صندل پام کردم رفتم کافه. از این‌که فکر نکنم چی بپوشم خوشم میاد. از این‌که بالاخره به اون فصل ونکوور رشیدیم که مجبور نباشیم هی اخبار آب و هوا رو چک کنیم هی پیش‌بینی کنیم دو ساعت دیگه چه‌قدر چتر و کاپشن و بوت لازم داریم، خوشم میادتر. هوای بیرون عین هوای شمال، شرجیه و گرماش مطبوعه. هرچند برای خود کانادایی‌ها این گرما یه شوک فرهنگی محسوب می‌شه و نمی‌دونن باهاش چی‌کار کنن. رفته بودم کافه یه قهوه بخورم برگردم که اما پلن‌ام عوض شد و همونو رفتم دانتاون، محل کار ال، یه چیزی رو بگیرم. اون‌جا که رفتم باز پلن عوض شد و اون چیزه رو برنداشتم و برگشتم خونه. هوا خیلی گرم بود بنابراین تصمیم گرفتم کل خونه رو تمیز کنم چون همیشه تصمیم‌های منطقی من این‌جوری‌ان. جارو که تموم شد رفتم دوش گرفتم و یه بشقاب مزه درست کردم، هویج و کرفس و خیار و خیارشور و سالامی و چوب شور و حمص، که بیام چارزانو بشینم رو مبل و شروع کنم برسم به کارای عقب‌‌افتاده‌م، که ال پیغام داد دارم میام بریم شام. دوباره پیرهنه رو تنم کردم نشستم پای لپ‌تاپ به وبلاگ‌نوشتن، تا این که ال اومد و هر چی نوشته بودم پرید و حالا دوباره با همین پیرهنه دارم می‌رم بیرون. 

حالا چرا دارم می‌نویسمش؟ چون هنوز برام عادی نشده با یه لباس خنک و راحت چند مدل جای مختلف برم و فکر نکنم چی روش بپوشم که نگیرنم که پیرهنم چه قدر کوتاهه که یقه‌م چه قدر بازه که فلان که بیسار. حالا تهران هم که بودم ده پونزده سالی می‌شد که شال سرم نمی‌کردم و چیزی به اسم مانتو نمی‌پوشیدما. ولی همیشه کلی فکر می‌کردم چی بپوشم که هم حجابی نباشه هم بهم گیر ندن. اصلاً واسه همین شد که هیتو رو اختراع کردم. دلم نمی‌خواست تن بدم به سیستم. دلم نمی‌خواست لباسام زشت باشه چون که حجاب. و دلم می‌خواست لباسام جوری باشن که با همون برم بیرون و با همون برم مهمونی و با همون برم خرید و توشون راحت باشم. دلم می‌خواست بقیه رو هم از شر لباس فرم برای بیرون رفتن خلاص کنم. این شد که رفتم هیتو رو درست کردم. با این‌حال، حتی بعد از گذشت سال‌ها، هر بار، هر فاکینگ باری که می‌خواستم برم بیرون، علی‌رغم ظاهر جسور و خونسرد و حق‌به‌جانب‌ام، این دغدغه‌‌ای هر لحظه ممکنه یکی به ودش اجازه بده یه چیزی بهت بگه یا بگیرنت یا چه‌میدونم وزرا و فلان باهام بود. بعد از مهسا که دیگه تبدیل شد به یه وظیفه و جنگ هرروزه و بار ذهنی‌ش بیشتر هم شد. واسه همینه که میام یه پاراگراف طولانی در این باب می‌نویسم که چه‌جوری از صبح تا شب موفق شدم با یه پیرهن رکابی کوتاه در چند جای شهر حضور یابم و به ذهنم نرسه که باید لباسمو عوض کنم یا باید به جای صندل، کفش بپوشم. 

حالا اصلاً چی می‌خواستم بگم؟! می‌خواستم بگم راه که افتادیم بریم شام، قدم‌زنان که داشتیم می‌رفتیم طرف Uncle Abe's، تو ذهنم مرور کردم ببینم چی نوشته بودم تو پستی که ناپدید شد. ببینم دوباره می‌تونم اون لحن رو دربیارم اون‌همه دیتیل رو دوباره توضیح بدم؟ دیدم نه. یعنی نه که نشه‌ها، ولی مثل متن اول نمی‌شه. چرا؟ زیرا نوشتن برای به مثابه تراپیه. وقتی می‌نویسم دارم یه چیزی رو تعریف می‌کنم که نکته‌ی مد نظرم رو برسونم. اما همین که یک بار برای یکی تعریف‌ش کنم برام کافیه. انگار رسالتم انجام شده. حوصله ندارم دوباره همونا رو بشینم از اول بنویسم. نوشتن برام به مثابه عبور کردنه. می‌نویسم و می‌گم و رد می‌شم. کم پیش میاد نوشتن نگهم داره و دلم بخواد برگردم و مکث کنم. دلم می‌خواد قصه‌مو تعریف کنم برم. حالا اگه ناپدید شد هم دیگه کاریه که شده. فردا یه قصه‌ی دیگه درمیارم ازش.

وقتی یه چیزی تو یه آدمی دلمو می‌زنه، عوض این‌که درباره‌ش حرف بزنم، می‌رم پی کارم. بعضی وقتا آدما می‌گن بیا حرف بزن درباره‌ی احساست، دقیقاً بگو چی می‌خوای. اگه آدمه برام مهم باشه، راجع به احساسم حرف می‌زنم و با این‌که اون آدم دقیق گوش می‌ده و سعی می‌کنه احساس‌مو به رسمیت بشناسه، وقتی می‌بینم عملاً هیچی‌ش عوض نشده، محکم‌تر می‌رم پی کارم.

می‌خوام بگم این «بیا حرف بزنیم» یه مهارتیه که جدیدنا خیلی مد شده، ولی این‌که چه قدر اون حرف زدنه فایده داره رو نمی‌شه روش حساب کرد. واسه همین دیگه هر کسی می‌گه می‌خوای راجع بهش صحبت کنیم، یه نِوِر مایند می‌گم و خودمو از صحبت‌های بیهوده خلاص می‌کنم.

بعد از چهار ماه با مامان بابام تصویری حرف زدم. دو سال و نیمه که حضوری ندیده‌مشون و چهار ماه هم غیر حضوری. حالا که اینترنت وصل شد، یه‌هو دیدم اوه، چه مامان بابام پیر شده‌ن. لابد که من هم به چشم اونا همین. اوه، چه پیر شده‌م. 

خوبیِ این‌که آدما هر روز و ذره‌ذره همو می‌بینن همینه که این‌جور تغییرات به چشم‌شون نمیاد. همه جلوی چشم هم‌دیگه یواش‌یواش تغییر می‌کنن، پیر می‌شن، شکسته می‌شن، و این بخشی از زندگیه. اما بیرون از دایره که باشی، همه‌چی بیشتر به چشمت میاد. حادتر می‌شه. تغییرها عمده و اساسی به چشم میاد.

عین همین اتفاق رو تو صورت دوستامم می‌بینم. فکر می‌کنم تا یه جایی می‌شه آدم هنوز ارتباط‌شو باهاشون حفظ کنه، ولی از یه جایی به بعد نه. عملاً از مدار زندگی‌شون می‌ری بیرون و فقط تغییراتت به چشم میاد. فکر می‌کنم ولی من که تو مغزم تغییری نکرده‌م که!

هر بار به این چیزا فکر می‌کنم، بلیتی که ماه‌هاست تو اینباکس‌مه رو تو مشتم بیشتر فشار می‌دم که آخ‌جون، تموم می‌شه این فکرای بیهوده. از اون‌ور اما روزی سه بار خیره می‌شم به تاریخ بلیت و هی هر بار فکر می‌کنم این‌بار چند ماه عقبش بندازم؟ 

از چی می‌ترسم؟ دارم از مواجه شدن با چی فرار می‌کنم؟

کم‌کم حس می‌کنم بار سنگینی از روی دوشم برداشته شده. انگار جایی رسالتی چیزی داشته‌ام که به نحو احسن انجامش داده‌ام و دیگر به کسی به چیزی دِینی ندارم. دیگر به کسی به چیزی تعلقی ندارم. کم‌کم حس می‌کنم این بی‌تعلقی دارد ریشه می‌کند در تنم، در جانم. دارد آن‌جور ریشه می‌کند که روزی سر برخواهم‌گرداند و منِ گذشته‌ام را به یاد نخواهم آورد. 

مقاومت بیهوده‌ای بود. حالا که دست برداشته‌ام از آن‌همه تلاش فرسایشی، حالا که نخ‌ها کم‌تری مرا به طرف خود می‌کِشند، حالاست که تازه درمی‌یابم چه مقاومتم بیهوده بوده تمام این ماه‌ها. راه افتاده‌ام توی جاده‌ای که معلوم نیست ته‌اش کجاست. راه افتاده بودم توی جاده‌ای که خیال می‌کردم می‌دانم ته‌اش کجاست. هر چند متری که می‌رفتم جلو سر برمی‌گرداندم که خیالم راحت باشد خانه را می‌بینم کوه را می‌بینم که خیالم راحت باشد راه را گم نکرده‌ام. ماه‌ها گذشت و کوه پشت سرم هی کوچک و کوچک‌تر شد و گردنم دیگر برنمی‌گشت و خشک شده بود بس‌که به پشت نگاه کرده بود. ماه‌ها گذشت و یک روز وسط جاده‌ای که هنوز نمی‌شناختم‌اش، دیدم دارم به روبه‌رو نگاه می‌کنم. نگاهم به افق است، به ته جاده. دیدم ته جاده هیچ معلوم نیست. دیدم من اما راه را یاد گرفته‌ام. راه را نه، راه‌رفتن در راهی که نمی‌دانم به کجا می‌رود را یاد گرفته‌ام. دیدم نخ‌های کم‌تری دارند مرا به طرف خوشان می‌کشند و دیدم بار روی شانه‌هایم سبک‌تر است و دیدم دارم فقط همین امروز را زندگی می‌کنم. امروز. روز دیگر. روز به روز. دیدم دیگر آن‌قدرها به دیروز و به فردا فکر نمی‌کنم. دیگر نگاهم به گذشته نیست و آن روبه‌رو، دنبال چیزی نمی‌گردم. دیدم افتاده‌ام در راهی، که دارم می‌روم‌اش بی‌که بخواهم بدانم به کجا می‌رسانَدَم.

فکر کردم «زندگی کردن در لحظه» که می‌گفتم، شاید عاقبت چیزی شبیه به همین باشد.

هنوز تو تختم که آرمین زنگ می‌زنه. ســـــــــــــــلااام. از دی به این‌ور دیگه حرف نزده‌یم با هم. اول که اینترنت قطع شد و دستم از دنیا کوتاه شد. بعد هم که اینترنت گرون‌قیمت وصل شد، آرمین از اونا بود که حاضر نشد پول بده به اونا یا از حتی از اینترنت دوستاش استفاده کنه که پول داده بودن به اونا.

از دی با هم حرف نزده بودیم و حالا یه‌هو اسمش افتاده بود رو گوشی‌م. سختم شده بود. دوری آدما رو سخت می‌کنه. برای چند دهم ثانیه مکث کردم حتی، که گوشی رو بردارم یا برندارم. خر نشو آیدا. برداشتم. دوستی‌هایی که ما داریم -من دارم- قدمتش و عمقش زیاده. ممکنه سفت بشه یا سخت بشه، اما بعد از پنج دقیقه حرف زدن جوری نرم می‌شه انگار که آب از آب تکون نخورده. این‌بار اما، آرمین که تعریف کرد و من که تعریف کردم، هر دو حس کردیم آب از آب تکون خورده. هر کدوم‌مون رو یه سیل جدا با خودش برده بود. صد بار بغض کردم و ده بار گلومو صاف کردم و این‌جوری بودم که آیدا، گریه نکنیا. گریه نکردم. ولی هردومون رو سیل برده بود.

راجع به آنتونی حرف زدیم. از هر دری گفتیم و طبق همیشه‌مون از ته دل خندیدیم. گفت هنوزم می‌تونیم ساعت‌ها بخندیم. این خوبه.

خوب بود.

گوشی رو گذاشتم و با خودم فکر کردم سیل این‌دفعه‌ای، یه جایی منو برده که دیگه دوستام و آدمای امنم هم توش نیستن. حس تنهاافتادگی عجیبی می‌کنم. در این حد که ممکنه ازین تصمیمای رادیکال بگیرم که اصلا پشت سرتو فراموش کن و خیره شو به وبرو و به یه لایف‌استایل جدید یک‌نفره فکر کن. همون لحظه با خودم می‌گم آیدا، تو آدم لذت‌بردنی، خر نشو. آرمین گفته بود ببین، اگه خودتو بزنی به کسخلی، تهران الان بهترین جاست واسه‌ت. فکر کردم الان دیگه اوضاع یه جوری شده که انگار دیگه راهی ندارم جز این‌که خودمو بزنم به کسخلی، چه ونکوور بمونم چه برم تهران.

  امروز داشت خیلی نرم و آروم می‌گذشت. صبح سر فرصت بیدار شدیم و تا دلمون خواست تو تخت موندیم و بعد رفتیم برانچ. من صبحانه‌ی انگلیسی سفارش دادم و پنکیک لیمو و قهوه و آب پرتقال طبیعی، چون از دیروز ظهر هیچی نخورده بودم. صبحانه‌ی دیرمون رو سر فرصت خوردیم و رفتیم مرکز شهر. من یه خرید کوچیک کردم و بعد رفتم یه ماساژ و اکیوپانچر درست‌حسابی. تنم خیلی بهش نیاز داشت. بعد از ظهر اخم هوا باز شد و یه آفتاب تند باریدن گرفت و با این‌که ذات هوا سرد بود، اما زیر آفتاب می‌سوختی قشنگ. بساط کتاب و پتوی سبز-زرد-نارنجی-قهوه‌ای و چای و کوکی اوت اند آلموند رو برداشتیم رفتیم پارک دم خونه، وسط چمنا، دراز کشیدیم زیر آفتاب. دنیل تای‌چی کرد و منم نصف کتابی که باید تا فردا تموم کنم رو خوندم. پارک دم خونه خیلی خوشگله و ده متر که ازش فاصله می‌گیری انگار از لوکیشن یه فیلم خوش‌بخت اومدی بیرون. دنیل گفت ونکوور خیلی شهر عجیبیه. کل شهر عین یه لوکیشن بسیار خوشگل و گرون‌قیمت می‌مونه. ازونا که فقط تو سبد خرید پولداراست. ولی ماها همه داریم ازش استفاده می‌کنیم. گفتم آره، اگه تهران بودم تا برسیم به چنین جایی باید کلی پول و زمان مصرف می‌کردیم. نه که پتو و کتابتو برداری از در خونه بیای بیرون و قِل بخوری برسی بهش. گفت اوهوم. بعد دره‌ی عمیقی که دیشب سر سریال تد لاسو -که آیا سریال خوبیه یا سریال زردیه و نمی‌دونم ملت چرا این‌قدر براش کف می‌زنن- بینمون ایجاد شده بود رو گذاشتیم کنار و کمی راجع به جنگ حرف زدیم و قدم‌زنان برگشتیم طرف خونه. همه‌چی خیلی گرم و نرم و آروم پیش رفته بود که رسیدیم خونه. کلید انداختم و وارد شدیم. بیرون درخشان و آفتابی بود و خونه، سایه و سرد و تاریک. بی‌هوا گفتم آدم تو آمریکای شمالیه که تازه می‌فهمه مرحوم چرا گفت من غلام خانه‌های روشنم و خودشو کشت. دیدم دنیل برگشته داره با تعجب نگام می‌کنه. حواسم جلب شد که به فارسی حرف زده‌م. گفت چی؟ گفتم ولش کن، سخته. گفت نه، بگو بگو. طفلی هر جا می‌بینه دارم زجر می‌کشم از انگلیسی حرف زدن، تشویقم می‌کنه همون‌جا بمونم و از زیر حرف زدن در نرم و بیشتر زجر بکشم. شروع کردم براش توضیح دادن که غزاله علیزاده که بود و چه کرد و دوست‌پسرش کی بود و چرا خودشو کشت. بازم به نسبت همه‌چی داشت نرم و آروم پیش می‌رفت که رسیدم به ترجمه کردن این‌‌که «چه‌قدر کلید در قفل بچرخانم و پا بگذارم به خانه‌ای تاریک. من غلامِ خانه‌های روشنم». رسیدم به غلام و گفتم slave. با تعجب پرسید اسلیو؟؟ گفتم نه اون اسلیوی که تو فکر می‌کنی. یه چیزی مثل helper ، ولی یه نوع سرسپرده‌ش. گفت وات؟؟ 

ببین، هر کاری کردم نشد که نشد. نمی‌تونستم توضیح بدم موقعیت چه‌قدر حسی و تصویری بوده، که یه‌هو مغزم فرمان داده به فارسی حرف بزنم و حتی نفهمم که دارم فارسی حرف می‌زنم. و خیلی سخت بود توضیح بدم ‌که طرف داشته از بی‌برقی شکایت نمی‌کرده. به خاطر الکتریسیته خودشو نکشته. این دوست مام که تای‌چی‌کار و اینا، شروع کرد آدمی اگه چراغ درون داشته باشه هیچ‌وقت احساس تنهایی و بی برقی نمی‌کنه، چه برسه به این‌که بره جنگل خودشو دار بزنه. همون جاها بود که احساس کردم پروردگارا، وای می؟؟ و احساس کردم همینو باید برگردم ایران. 

من غلام خانه‌های نیمه‌روشنم، ولی به زبان فارسی.

 اولین بار است که این‌جا، دارم تنها می‌روم شهری دیگر. یک سفر کاری. حالا این شهرِ دیگر هم که می‌گویم، نه که خیلی دور باشد، دو ساعت راه است از ونکوور. در مقیاس کانادایی اما دور است. این‌جا نیم‌ساعت رانندگی یعنی دور. 

  هر وقت توی یخچال بلوبری و توت‌فرنگی داشته باشم، بر خودم واجب عینی می‌دونم که صبحانه پنکیک بخورم. زندگی کوتاه‌تر از اونه که آدم بخواد هر روز صبح‌شو با پروتئین شروع کنه.

پودر پنکیک رو از توی کابینت میارم بیرون. دکمه‌ی کتری رو می‌زنم و بری‌ها رو می‌ریزم تو یه سبد، آب می‌گیرم روشون. برمی‌گردم توی هال. ادامه‌ی موزیک‌های دیشب رو پلی می‌کنم. پنجره‌ی قدی تراس رو باز می‌کنم، و گیلاس‌های خالی‌ای که از دیشب روی میز تراس مونده رو با خودم برمی‌گردونم تو آشپزخونه.

هم‌زدن مایه‌ی پنکیک رو خیلی دوست دارم. غلیظ و نرم و پذیرا. از آدمای غلیظ و نرم و پذیرا خوشم میاد. آدمای متوجه، باملاحظه. این روزا دیگه حوصله‌ی سر و کله زدن با آدمایی که لبه‌های تیز و برنده دارن رو ندارم. آدم‌هایی که فرق رک بودن و بی‌ملاحظه بودن رو نمی‌دونن. پنکیک آدمو اذیت نمی‌کنه. نرم و چاق و مهربونه و برای هر خلق و خویی مناسبه. تا تابه داغ شه، توت‌فرنگی‌ها رو می‌ذارم روی تخته. سرشونو با چاقو می‌برم و از وسط قاچ می‌کنم. سفت و شیرین و آبدارن. چهار قاشق از مایه رو یکی یکی می‌ریزم تو تابه و تا خودشونو بگیرن شیره‌ی افرا رو از کابینت میارم بیرون. بیرون هوا ابریه و بوی ابر پیچیده توی خونه. از ترکیب بوی ابر و بوی پنکیک خوشم میاد. انگار صبح‌های شماله و تو ویلاییم و تا بقیه بیدار شن دارم وسایل صبحانه رو آماده می‌کنم. نه که هی نوستالژی‌م بزنه بالاها، نه. بینی‌م این بو رو به شمال الصاق کرده. 

میم تعریف کرد رفته بوده برای تامی غذای خشک بخره که ونک رو می‌زنن. پناه می‌گیره پشت یه سطل فلزی و موج و هُرم انفجار رو لابه‌لای موهاش و بالای سرش حس می‌کنه. دو ماه بعد یه روز بیدار می‌شه می‌بینه پوست بدنش درد می‌کنه. از پشت کتفش شروع می‌شه و کم‌کم میاد جلو و کل بالاتنه رو می‌گیره. جوری که وقتی پوستش با لباس یا صندلی ماشین یا تخت در تماس بوده، شدید درد می‌گرفته. همون موقع که داشت تعریف می‌کرد، علائمش رو دادم به چت جی‌پی‌تی. چجپت گفت اینایی که می‌گی شبیه آلودینیاست. گفت آلودینیا (Allodynia) یک عارضه عصبی است که در آن فرد با محرک‌هایی که معمولاً هیچ دردی ایجاد نمی‌کنند (مانند لمس ملایم، وزش باد، پوشیدن لباس، یا تغییرات خفیف دما)، احساس درد شدید و غیرعادی می‌کند. بوی ابرهای ونکوور هم آلودینیای منه. قرار نیست برام درد ایجاد کنه، اما هر بار با شنیدنش یه درد خفیف و مبهمی می‌پیچه توی قفسه‌ی سینه‌م. 

پنکیک‌ها یکی یکی پف می‌کنن. برشون می‌گردونم. قهوه‌ای و خوش‌رنگ می‌شن. آب جوش اومده. چای زنجفیل درست می‌کنم و پنکیک‌‌ها رو روی هم می‌چینم توی بشقاب. توت‌فرنگی‌های قاچ‌شده و بلوبری‌ها رو می‌ریزم دورش و سپس شیره‌ی افرا. با بشقاب و لیوان چای میام تو هال. عاشق این بویی‌ام که پیچیده توی خونه. بهم حس home, sweet home می‌ده. یه نفس عمیق می‌کشم. آلودینیام درد می‌گیره. من آدم نوستالژیکی نیستم، این ونکووره که اغلب هواش ابریه.

از پیاده‌روی طولانی برگشتم خونه و خزیدم زیر پتوی اخرایی‌رنگم. موقع رفتن، پنجره‌های خونه رو باز گذاشته بودم. هوا ابری بود و خونه حسابی خنک شده بود. خزیدم زیر پتو و فکر کردم چه دلم گریپ‌فروت می‌خواد.

دلم برای روزمره‌نویسی تنگ شده. نه که ننویسم‌ها، ولی نوشتنم شده در حد کپشن اینستاگرام. اون‌جا جلوی چشم هزار نفره و دست و بال آدم تا حدی بسته‌ست. این‌جا اما انگار دارم با خودم پای تلفن حرف می‌زنم و خواننده‌ هم پشت دره و داره حرفامو می‌شنوه. هیچ‌کدوم هم به روی هم نمیاریم.

دو تا ددلاین دارم، فردا و پس‌فردا، و هنوز جفت‌شون نصفه‌ن. من سردمه و خزیده‌م زیر پتو و دلم گریپ‌فروت می‌خواد. تو یخچال داریما، ولی دلم می‌خواد یکی برام قاچ‌ کنه از وسط، تو شکم هر دو قسمت رو با قاشق آب‌لمبو کنه، رو یکی‌ش شکر بریزه و رو یکی‌ش نمک، بذاره تو اون بشقاب مورد علاقه‌م، از کشوی قاشق‌چنگالا اون قاشق صدفی Muji رو انتخاب کنه، بذاره تو یه سینی بیاره بذار بغل دستم رو تخت. پیشونی‌مو ماچ کنه و بگه پاشو برات گریپ‌فروت آورده‌م. 

چیزی که این سال‌ها خیلی میس می‌کنم همینه. همین که یکی بلد باشه گریپ‌فروتت رو چه جوری قاچ کنه، بدونه چایی‌تو دوست داری با چی بخوری، این‌که صبحونه‌ی روزای جمعه باید چی باشه. فلان کفش رو که می‌بینه بدون این‌که ازم بپرسه می‌خره و بدیهیه براش که اگه آیدا الان خودش این‌جا بود بی‌شک همینو می‌خرید. راست‌شو بخوای، یه پله در میون از این آدما داشته‌م تو زندگیم. آخری‌شون همون اکس اسم‌‌شو-نبر م بود که چهار سال با هم زندگی کردیم. دقیقاً هم‌چین آدمی بود. می‌دونست کی بیاد یه گیلاس شراب بده دستت کی یه لیوان ویسکی. می‌دونست سس سالاد رو چه‌جوری دوست داری و می‌دونست اون آیفون قرمزه رو حتماً آیدا دلش می‌خواد.

حالا؟ حالا این‌جا برعکس! هر چی اون‌جا آدمای زندگیم لوسم می‌کردن و لی‌لی‌ به لالام می‌ذاشتن، این‌جا برعکس. هم‌وطن‌ یه جور، غیر هم‌وطن که دیگه ناجور. آخر مهمون‌نانوازی‌ان. ممکنه بری خونه‌شون و ساعت‌ها اون‌جا باشی اما یه لیوان آب بهت تعارف نکنن. معمولاً رو میزشون هیچ خوراکی‌ای نیست. و به ذهنشون هم نمی‌رسه که چیزی بهت تعارف کنن. اصلاً چیزی به نام «تعارف» براشون تعریف نشده. بعد فکر کن منی که مامانم رهبر تعارفی‌های جهانه و اگه سر شام کم‌تر از ۲۵بار به من که دخترشم غذا تعارف کنه آروم نمی‌گیره، ببین این‌جا چی می‌کشم. اون اول‌ها که شروع کردم به معاشرت کردن با خارجی‌ها، می‌دیدم وقتایی که میان خونه‌ی من از میزی که چیده‌م چه ذوقی می‌کنن، و هر بار نمی‌فهمیدم چرا. خب طبیعیه که روی میز، چند مدل مزه و خوراکی باشه و چند جور درینک بهشون تعارف کنی، وا! تا این‌که منم متقابلاً رفتم خونه‌هاشون و تازه دریافتم اوه، آها. و تا این‌که دریافتم‌تر، که مدل اون‌ها رو هرگز برنمی‌تابم.

اول‌هاش فکر می‌کردم خب فرهنگ‌شونه و عادت می‌کنم. بعد اما کم‌کم دیدم از یه جنس دیگه‌ست. یه‌جور بی‌مبالاتیه، نه فرهنگ. من فکر می‌کنم اگه یکی برات مهم باشه و دلت بخواد بهش توجه نشون بدی، این چیزا برات طبیعی می‌شه. حدس می‌زنم بیشتر از فرهنگ، به خصلت شخصی آدم‌ها برمی‌گرده. و راستش، هیچی ترن‌آف‌تر از آدم بی‌توجه و بی‌مبالات نیست. 

حالا؟ حالا این‌که یکی گریپ‌فروتت رو دو قاچ کنه و یکی‌شو نمک بزنه و یکی‌شو شکر که پیشکش، این که یکی برات یه هدیه‌ی کوچیک بخره که فلان روز به یادت بودم که پیشکش، این‌که دست خالی نیان خونه‌ت که پیشکش، همین که بعد از یک ساعت ازت بپرسن آب یا چایی  میل داری (ویسکی و شراب و اینا هم نه‌ها، آب یا چای)، همین باعث می‌شه از شادی اشک تو چشمام جمع شه.

سلام مامان، کاش هیچ‌وقت گذارت به کانادا و کانادایی نیفته، بای.

پ.ن. آخیش! این‌که وبلاگ به آدم نمی‌گه سهمیه‌ی حرف‌زدنت تموم شد و برو ده تا جمله‌تو پاک کن تا بذارم پابلیش کنی، همین یکی از مهم‌ترین مزایای وبلاگ‌نویسیه. سلام وبلاگ.