«ثریا میدانست زندگیاش، دیر یا زود، برمیگردد پشت در پلاک ۶. تمام این سالها هم که نرفته بود ته بنبست معصومی، خودش را گول زده بود. زیر لب میخواند عشق هممیشه در مراجعهست. بعد فکر کرد میخواهی جسور و درلحظهزندگیکن و ازین چیزها باشی باش؛ سر جدت اما یاوه نباف ثریا.»
